آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ٤٠٢ - مبحث بيست و پنجم اين بحث در باره وعده عذاب الهى به كسانى است كه كينه و بغض آن جناب را در دل داشته باشند

ندارد و دوست تو از آن دور نيست. در آن هنگام على ٧ با شنيدن اين مژده‌هاى شيرين، پيشانى را بر خاك نهاده و به شكرانه انعام خداوند، سجده نمود و پس از سجده، دست به دعا بلند نمود و عرض كرد: پروردگارا! سپاسگزار توام كه نعمت اسلام را به من ارزانى داشتى و قرآن را به من آموختى و محبت مرا در دل بهترين بندگان، عزيزترين مخلوقات، گرامى‌ترين اهل آسمان و زمين، خاتم پيامبران، بزرگ رهبران و برگزيده از ميان جهانيان، جاى دادى، اين محبت رسول گراميت به من، تفضلى از جانب تو نسبت به من است.

پس [از نيايش على ٧ كه خاضعانه سر بر آستانه الهى گذارده و اشك شوق مى‌ريخت‌] رسول خدا ٦ فرمود: يا على! اگر تو نبودى مؤمنان واقعى پس از من شناخته نمى‌شدند هر آينه خداى عزّ و جل، نسل هر پيامبرى، را از صلب خود او قرار داد، اما نسل مرا در صلب تو قرار داد. اى على! تو عزيزترين آفريده‌هاى خدا نزد من و گرامى‌ترين آنهايى و دوستان تو برترين امت منند و در روز قيامت از كنار من دور نمى‌شوند.