آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ٢١٢ - مبحث ششم پارهاى از سخنان آن حضرت

كه تاوان سنگينى در پى دارد] شما مردم براى آخرت آفريده شده‌ايد، نه براى دنيا اما چند روزى بر حسب مصلحت حكيمانه الهى در اين سراى تاريك دنيا محبوس مانده‌ايد.

بازتاب گسترده اعمال شما بعد از مرگ در اين است كه از يك طرف، فرشتگان گويند براى سراى آخرت چه ذخيره‌اى تهيه نموده است؟ و از سويى ديگر، مردم مى‌گويند براى بازماندگان چه نگهداشته است؟ خداوند به شما خير دهد، هم اكنون كه مى‌دانيد راه مرگ در پيش داريد، بعضى اندوخته‌ها را براى خويش روانه سازيد، تنها اين بازماندگان نباشند كه از همه اندوخته‌هاى شما بهره‌مند شوند، اما خودتان محروم بمانيد؛ بنا بر اين بعضى اندوخته براى آنها و بعضى ديگر براى خود شما باشد [آنگاه تشبيهى زيبا در جهت شناختن دنيا ارائه داده و فرموده است‌]: مثل دنيا مثل زهرى كشنده است كه انسان ناآگاه آن را مى‌نوشد [اما كسى كه از عواقب آن آگاه است هرگز گرداگرد آن نمى‌گردد].

[١] على ٧ فرمود: اى مردم موجهاى طوفنده فتنه‌ها را با كشتيهاى نجات بشكنيد، تاج افتخارات موهوم را، از سر برگيريد، راه اختلاف و تفرقه‌انگيزى را ترك كنيد و در طريق سعادت گام نهيد، اگر مى‌خواهيد حق خويش را بازستانيد، با قدرت قيام كنيد تا به مقصد برسيد، زيرا پرنده‌اى كه بالى محكم ندارد، پرواز براى او گران خواهد بود و اگر نيرويى نداريد كه از حق خويش دفاع كنيد، چه بهتر آنكه آرام باشيد و تسليم مقدرات شويد، تا آنچه مقدر است بر شما فرود آيد.

اين دنيا لقمه‌اى گلوگير است كه بايد مراقب آن بود و آب گنديده‌اى است كه با طبع سالم انسان سازگار نيست و [ميوه هر درخت را در وقت رسيدن به كمال بايد چيد تا از آن بهره‌مند شويد] مثال ميوه كال و نارس كه براى ميوه‌دار نفعى ندارد مثال كشاورزى است‌

[١]. تذكرة الخواص سبط ابن جوزى، ص ١٢١ تحت عنوان خطبه‌اى كه به هنگام وفات رسول خدا ٦ القاء نموده، در باب ششم آورده است؛ شرح نهج البلاغه محمد عبده، ص ٤٠؛ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج ١، ص ٢١٣، شماره ٥.