آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ٢٩٦ - مبحث دهم در اين كه پيامبر

مقرّب و نه نبىّ مرسل و نه حامل عرش پروردگار جهان است، بلكه اين على بن ابى طالب امير مؤمنان، پيشواى متقيان و رهبر سپيد رويان به سوى خداوند است. رستگار است آن كه او را تصديق نمايد و زيانكار است آن كس كه او را تكذيب كند و فرمان او را اطاعت ننمايد. اگر نمازگزارى در بين ركن و مقام، مدّت هزار هزار سال خداى را عبادت كند و بر اثر عبادت، بدنش كاهيده گردد ولى خداوند را در حالى كه دشمن آل محمد ٦ است ديدار كند خداوند او را به روى به دوزخ خواهد افكند [و آن عبادت طولانى، براى او سودى در بر نخواهد داشت‌].

[١] و از مناقب خوارزمى، نقل شده است كه گفت: رسول خدا ٦ فرمود: در آن شبى كه به آسمان سير داده شدم به سدرة المنتهى رسيدم، در پيشگاه الهى متوقف شدم، خداوند به من خطاب نمود، اى محمّد! عرض كردم: لبيك، فرمود: بندگانم را كه امتحان نمودى، كدام يك از آنها سر در خط فرمان تو دادند؟ عرض كردم: پروردگارا! على را از همه مطيع‌تر يافتم! فرمود: راست گفتى، آيا اكنون جانشينى را در بين امتت تعيين كرده‌اى كه بندگانم را با كتابم هدايت كند و آنچه را كه از آن نمى‌دانند تفهيم نمايد گفتم! اى پروردگار تو خود جانشين مرا انتخاب فرما، زيرا كه تو بهترين اختيار و انتخاب‌كنندگانى! خداوند فرمود: على را انتخاب نموده‌ام، پس او را خليفه خويش و وصى بعد از خودت قرار ده، چرا كه من علم و بردبارى خود را به او داده‌ام، او به حق امير مؤمنان است و اين امارت فضيلتى است كه به او، اختصاص دادم و هيچ كسى در گذشته و در آينده به اين مقام نائل نشده و نخواهد شد.

اى محمّد! على پرچمدار هدايت، پيشواى بندگان مطيع من و نور اولياى من است.

وى آن كلمه است كه متقين را به آن الزام نمودم. آن كه او را دوست بدارد مرا دوست‌

[١]. مناقب خوارزمى، فصل نوزدهم، ص ٢١٥ با اندك اختلافى در الفاظ؛ ذيل احقاق الحق، ج ٤، ص ١٦٥؛ حلية الاولياء، ج ١، ص ٦٦.