آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ٢١٧ - مبحث ششم پارهاى از سخنان آن حضرت

[١] نادانى و جهل انسان به عيبهاى خويش، از بزرگترين گناهان اوست.

[٢] آدمى در آن زمان به نهايت و كمال عفّت و پارسايى مى‌رسد كه به حدّ كفاف خوشنود بوده و پا از گليم خويش فراتر نگذارد.

[٣] لغزش دوستت را به خاطر روزى كه دشمن بر تو هجوم كند، تحمّل كن تا در آن روز كه به پشتيبانى او نيازمندى از تو دفاع نمايد.

[٤] اعتراف به جا و حقيقت پذيرى نيكو و بمورد بنيان گنهكارى را منهدم مى‌سازد. [به اين علّت كه معمولا گناهكار براى سرپوش گذاردن به گناهش از اعتراف خوددارى مى‌كند و همين موجب مى‌شود كه هميشه دست‌اندركار گناه باشد].

[٥] بدترين زاد و اندوخته براى روز قيامت، همانا بر بندگان خدا ستم نمودن است.

[٦] دوران عمر آدمى به دو روز و به تعبير ديگر به دو قسمت تقسيم مى‌گردد:

روزى كه به آدمى روى مى‌آورد و روزى كه به انسان پشت مى‌كند. بنا بر اين روزى كه دنيا به تو رو مى‌كند، گرفتار غرور و سركشى مشو و آن‌گاه كه دنيا به تو پشت مى‌كند

[١]. ارشاد شيخ مفيد، ج ١، ص ٢٩٧، شماره ١٩، باب سوم، فصل ٥٣؛ بحار الانوار، ج ١٧، ص ٤٢١، كتاب روضه.

[٢]. ارشاد شيخ مفيد، ج ١، ص ٢٩٧، شماره ٢٠، باب سوم، فصل ٥٣؛ بحار الانوار، ج ١٧، ص ٤٢١، كتاب روضه.

[٣]. ارشاد شيخ مفيد، ج ١، ص ٢٩٨، شماره ٢٥، باب سوم، فصل ٥٣؛ بحار الانوار، ج ١٧، ص ٤٢١، كتاب روضه.

[٤]. ارشاد شيخ مفيد، ج ١، ص ٢٩٩، شماره ٢٦، باب سوم، فصل ٥٣؛ بحار الانوار، ج ١٧، ص ٤٢١، كتاب روضه.

[٥]. ارشاد شيخ مفيد، ج ١، ص ٢٩٩، شماره ٢٩، باب سوم، فصل ٥٣؛ بحار الانوار، ج ١٧، ص ٤٢١، كتاب روضه.

[٦]. ارشاد شيخ مفيد، ج ١، ص ٢٩٩، شماره ٣١، نهج البلاغه، كلمات قصار، شماره ٣٩٦ روضه كافى، ص ٢١، بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٤٢٢؛ تحف العقول، ص ٦٩ و ص ١٤٧؛ بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٤٢٢.