آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ٤٩ - مبحث اول در ايمان آن حضرت است

وَ الْأَنْصارِ» [توبه، ١٠٠] پيشگامان نخستين، از مهاجرين و انصار، گويد: دانشمندان به اتفاق گفته‌اند: نخستين فردى كه بعد از خديجه، از مردان ايمان آورد، على بن ابى طالب ٧ بود.

[١] و در كتاب خصائص نطنزى از ابو ذر و سلمان، نقل شده است كه گفتند:

رسول خدا ٦ دست على را، به عنوان معرفى به مردم، گرفته و فرمود: اين شخص، نخستين كسى است كه به من ايمان آورد، او جداكننده حق و باطل بين اين امت، بزرگ پيشواى مؤمنان، نخستين كسى است كه در روز قيامت، با من مصافحه مى‌كند و صدّيق اكبر است.

[٢] و در همين كتاب از عباس بن عبد المطلب بازگو نموده كه گفت: از عمر بن الخطاب شنيدم كه به بدگويان و ملامت‌كنندگان على بن ابى طالب مى‌گفت: ساكت شويد و نام على را به بدى ياد نكنيد، چرا كه از رسول خدا ٦ شنيدم كه مى‌فرمود در وجود على سه خصلت وجود دارد كه اى كاش يكى از آنها براى من بود، در صورتى كه تنها يكى از آن سه خصلت، نزد من از آنچه كه آفتاب بر آن مى‌تابد محبوب‌تر است اين سخن را هنگامى فرمود كه من، ابو بكر، ابو عبيده جرّاح و شمارى از ياران پيامبر ٦ حضور داشتند. آنگاه رسول اكرم ٦ در جمع حاضران دست به شانه على زد و آن سه خصلت را

[١]. كتاب خصائص نطنزى تا قرن دهم هجرى، در دسترس علما بوده كه از آن نقل نموده‌اند امّا اكنون اطلاعى از آن نداريم؛ ترجمه امام على ٧ من تاريخ دمشق، ج ١، ص ٨٧، شماره‌هاى، ١١٩، ١٢٠، ١٢١، ١٢٢ و ١٢٤ با تقديم و تأخير و اضافات، از ابن عباس نقل نموده است؛ فرائد السمطين، ج ١، ص ١٣٩، شماره‌هاى ١٠٢ و ١٠٣.

[٢]. ترجمه امام على ٧ من تاريخ دمشق، ابن عساكر، ج ١، ص ٣٦١، شماره ٤٠١ و همچنين ذيل حديث ١٤٠ از ج ١، ص ١٠٨؛ مناقب خوارزمى، فصل چهارم، ص ١٩؛ الغدير، ج ٣، ص ٢٢٨؛ احقاق الحق، ج ٤، ص ١٦٣ و ٣٦٠، به نقل از كنز العمّال، ج ٦، ص ٣٩٥ و ج ١٣، ص ١٢٢، شماره ٣٦٣٩٢ و ٣٦٣٩٥؛ ذخائر العقبى، ص ٥٨؛ الرياض النضره، ج ٢، ص ١٥٧.