گسترده گرديد، هيئتهايى از هر سو، خواه براى پذيرش اسلام و يا در جهت كسب تأمين جانى به حضور رسول خدا ٦ شرفياب مى‌شدند، تا فرامين آن جناب را براى ادامه حيات خويش گردن نهند. يكى از هيئتها، نصاراى نجران بودند كه مشتمل بر سى نفر به سركردگى ابو حارثه بزرگ آن گروه و اسقف آنان بود برخى از افراد ديگر اين گروه عبارت بودند از: العاقب و السيّد و عبد المسيح كه همگى به مدينه آمدند و به هنگام نماز عصر، در حالى كه لباسهاى ديباج، به تن و صليب به گردن داشتند، به حضور پيامبر ٦ شرفياب شدند؛ همزمان با ورود آنان به مدينه، جماعتى از يهوديان ساكن مدينه، آنان را ملاقات نموده و ميان آنان بحث و مجادله درگرفت و هر يك از آنان ديگرى را ردّ نموده و از دين عارى مى‌دانست، چنان كه خداوند به اين ماجرا اشاره كرده است. به هر حال هيئت نجران كه ابو حارثه آنها را رهبرى مى‌كرد، بعد از نماز عصر، نزد رسول خدا ٦ اجتماع نمودند و رهبر آنها گفت: يا محمّد! در باره مسيح عيسى بن مريم چه مى‌گويى؟

پيامبر ٦ فرمود: مسيح بنده خداست كه او را برگزيده و به رسالت انتخابش نمود، اسقف گفت: آيا براى او پدرى مى‌شناسى؟ فرمود: نه، زيرا پيدايش او، از راه نكاح نبوده تا پدر داشته باشد، وى گفت: آيا او مخلوق نيست؟ پيامبر ٦ فرمود: آرى مخلوق است! آنان گفتند: پس چگونه ممكن است كسى مخلوق باشد، اما پدر نداشته باشد، با اينكه هر مخلوقى از پدر نشأت يافته است؟ در آن حال خداى متعال، در ردّ آنها اين آيه را نازل نمود: «إِنَّ مَثَلَ عِيسى‌ عِنْدَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ‌ «الى قوله» فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ»[١] (در واقع مثل عيسى نزد پروردگار همچون مثل آدم است، تا اين كه فرمود: و لعنت خدا را بر دروغ گويان قرار خواهيم داد). رسول خدا ٦ اين آيات را بر آنها قرائت نمود و اضافه كرد كه اگر شما گفتار مرا تصديق نمى‌كنيد، آماده مباهله شويد و بدانيد كه بعد از مباهله بر آن كس كه بر باطل است، عذاب نازل خواهد شد!! در آن حال اسقف و يارانش، به تبادل رأى پرداختند، سپس تصميم گرفتند تا بامداد روز بعد، از رسول خدا ٦ مهلت‌

[١]. آل عمران( ٣) ٥٩، ٦٠، ٦١.