[١] ديگر داورى آن حضرت در باره كنيزى است كه بين دو نفر مشترك بود و در طهر واحد با او مواقعه نمودند و او حامله شد و امر بر آن دو مشتبه گرديد، اين بود كه على ٧ در باره فرزند بين آن دو نفر، قرعه كشيد. اين داورى نيز، مورد تصويب رسول اكرم ٦ قرار گرفت، سپس دست به دعا برداشت و فرمود: خداى را ستايش مى‌كنم كه در بين ما اهل بيت كسى را قرار داد كه به سنت داود بين مردم عمل مى‌كند. و مقصود آن حضرت از سنت داود الهام الهى بود.

[٢] و يكى از قضاوتهاى على ٧ اين است كه گاوى الاغى را كشته و نابود كرده بود،

[١]. سنن نسائى، ج ٦، ص ١٨٢، چاپ بيروت، ارشاد شيخ مفيد، ج ١، ص ١٨٦، باب دوم، فصل پنجاه و ششم؛ مسند احمد بن حنبل، ج ٤، ص ٣٧٣، از زيد بن ارقم كه گفت: در زمانى كه على ٧ در يمن بود، سه نفر در طهر واحد با زنى همبستر شده بودند و فرزندى متولد شد كه هيچ يك به آن اقرار نداشتند، اين طور داورى نمود: نخست با دو نفر آن‌ها تا سه نوبت پرسيد آيا شما به اين فرزند اقرار داريد، يعنى اين فرزند از شماست، آن دو نفر انكار نمودند، پس از پرسش از دوتا دوتاى آنها از يك يك آنها پرسيد اما همگى انكار نمودند، آنگاه بين آنها قرعه زد و آن كه قرعه به نام وى اصابت كرد، ملزم شد كه فرزند را به خود ملحق نمايد و مقرر فرمود كه دو ثلث ديه را بپردازد؛ اين جريان را به عرض رسول اكرم ٦ رساندند، وى از شدت خوشحالى نسبت به اين داورى، چنان خنديد كه دندانهاى مباركش ظاهر گرديد. از احمد، دو طريق ديگر اين روايت را در مسند، ج ٤، ص ٣٧٤؛ فضائل الصحابة، ج ٢، ص ٦٤٥، حديث ٩٥؛ فضائل الخمسة، ج ٢، ص ٢٠٠، ينابيع المودة، ص ٢١١؛ احقاق الحق، ملحقات، ج ٨، ص ٤٩، از مصادر متعدد و در ج ١٧، ص ٤٨٩ از مصادر متعدد ديگر، بحار الأنوار، ج ٤٠، باب ٩٧، ص ٢٢٢؛ العمده ابن بطريق، ص ٢٥٤، حديث ٣٩٣؛ مستدرك حاكم، ج ٣، ص ١٣٥ و ١٣٦ و گويد اين حديثى است كه از نظر سند صحيح است، امّا بخارى و مسلم آن را ياد نكرده‌اند و در ج ٤، ص ٩٦ به طريق ديگرى نقل نموده؛ الرياض النضرة، ج ٣، ص ٦٧؛ ذخائر العقبى، ص ٨٥؛ السنن الكبرى بيهقى، ج ١٠، ص ٢٦٦.

[٢]. ينابيع المودة، ص ٧٦ و ٢٢٨ با اندك اختلافى در عبارت؛ احقاق الحق، ج ٨، ص ٤٨ و ص ٨٤، از مصادرى مانند: مطالب السؤول، ص ٣؛ تلخيص حافظ بلخى، ص ١٥؛ اسعاف الراغبين، در حاشيه نور الابصار، ص ١٧٣؛ الشرف المؤيّد نبهانى، ص ١١٣، أرجح المطالب علامه تسترى، ص ١٢٠؛ الفصول المهمه، ص ٣٤، فضائل الخمسة من الصحاح الستة، ج ٢، ص ٢٦٩؛ نور الأبصار، ص ٧٩؛ بحار الانوار، ج ٤٠، باب ٩٧، ص ٢٤٦ با تفصيل به اضافه بعضى زيادات؛ فروع كافى، ج ٧، چاپ جديد، ص ٣٥٢؛ ارشاد شيخ مفيد، ج ١، باب دوم، فصل پنجاه و هفتم، ص ١٨٨ با اضافاتى در عبارت.