آنان و محل فرود آمدن آنهاست، كسى از او پرسيد يا امير المؤمنين نام اين زمين چيست؟ فرمود: اين جا زمين كربلا و محل شهادت گروهى است كه بدون حساب به بهشت مى‌روند. مردم مراد آن حضرت را از اين گفتار ندانستند، تا زمانى كه حسين ٧ و يارانش در آنجا به شهادت رسيدند.

[١] از جمله پيشگويى‌هاى على ٧ در ارتباط با ايجاد شهر بغداد، حكومت بنى عباس، عملكرد آنها در طول مدت پانصد و اندى سال، نام يكايك آنان و انقراض دولت آنها بدست هلاكوخان مغول، مى‌باشد.

مؤلف گويد: پدرم اين خبر غيبى را نقل نموده و سپس در مورد عدم تعرض مغول به شهرهاى حلّه و كوفه و مشهدين شريفين [يعنى نجف و كربلا] سخنى دارد كه شايان توجه و حائز اهميت است، چرا كه مغولان به شهرى هجوم نكردند، مگر اين كه آن شهر را ويران نموده و ساكنان آنجا را نابود كردند. به همين علت، زمانى كه هلاكو بغداد را محاصره كرد، جريان غارتگرى مغول، همه را مرعوب ساخته بود، با اين كه هنوز شهر بغداد سقوط نكرده بود.

اين خبر كه به مردم شهر حلّه رسيد، همگى از وحشت و خوف سر به بيابان نهاده، خانه و كاشانه خويش را ترك كردند و تنها شمارى اندك كه از جمله آنها مرحوم والدم و سيد مجد الدين ابن طاوس و فقيه دانشمند ابن ابو العزّ بودند در شهر باقى ماندند. اين چند نفر در مكانى اجتماع نموده و براى نجات خودشان و اهالى حلّه و شهر به تبادل نظر پرداخته، در پايان تصميم گرفتند، نامه‌اى مبنى بر وفادارى و متابعت براى هلاكو نگاشته‌

[١]. سفينة البحار، ج ١، ص ٥٦٧ كه زير واژه« الزوراء» از وى نقل نموده و در اين نقل به جاى كلمه تكلم، تكلة آمده است، چنان كه در نسخه چاپى نيز چنين است و باز در اين دو مصدر كلمه إن صالحت و رحلت عنه، به جاى ان صالحنى و رحلت نقمته و به جاى كلمه مهارم، مخارم، و به جاى الحيف المحيف، الخوف المخيف و به جاى كلمه اذا انكروه، اذا نكروه نقل شده است؛ اثبات الهداة، ج ٢، ص ٤٩٦، باب يازدهم، حديث ٣٥٠؛ نهج السعادة، ج ٣، باب الخطب، ص ٤٣٣، شماره ١١٥؛ الغيبه نعمانى، ص ١٦٧، حديث چهارم.