كوثر فقه - محمدى خراسانى، على - الصفحة ٤٠٦ - بررسى شغلهاى مكروه

آمده است. و در برخى تعابير هر دو آمده است. آيا اين دو واژه مترادف‌اند و مثل «انسان و بشر» يا «هرّه و قطّه‌» هستند يا نساجت اعم مطلق از حياكت است، يعنى هم بر بافتنى جامه‌هاى رقيق اطلاق مى‌شود و هم بر ضخيم ولى حياكت مخصوص بافتن جامه‌هاى ضخيم است؟ يا مباين هستند، يعنى نساجت مخصوص بافتن جامه رقيق و نازك است و حياكت مخصوص جامه ضخيم؟

از كلمات اهل لغت و فقه، احتمال اوّل استفاده مى‌شود، يعنى مترادف هستند. از روايت مذكور هم همين استفاده مى‌شود؛ زيرا راوى گفت «وأنسجهما أنا» يعنى من نخ‌هاى رشته شده را مى‌بافم، و از كلمه نساجت استفاده كرد و حضرت فرمود: تو حائكى؟ او گفت: آرى، فرمود: حائك نباش، و لفظ حياكت را به كار برد. يعنى فرقى ميان دو تعبير نيست.

البته در روايتى حائك بر بافنده كلمات كذب و افترا به خدا و رسول به كار رفته است‌[١] ولى ربطى به ساير روايات ندارد و قرينه نمى‌شود كه از روايت ابو اسماعيل هم حياكت سخن اراده شود. بنابراين حياكت و نساجت از شغل‌هاى مكروه است و فلسفه كراهت، پستى شغل است كه در كلمات بزرگان اشاره شده است.

٧. حجامت‌گرى‌

حجامت كردن ديگران نيز مكروه است. در اين باره روايات مختلف است، در برخى از آنها به طور مطلق از اين كار نهى شده و آمده است اگر شتر آبكشى دارد، پول حجامت را صرف علف او كن و خودت استفاده نكن، مثل صحيحه حلبى از امام صادق (ع):

إنّ رجلًا سأل رسول الله (ص) عن كسب الحجام، فقال:

«لك ناضح؟» فقال: نعم، فقال: «أعلفه إيّاه ولا تأكله».[٢]

و در برخى روايات مقيد شده است به صورت اشتراط، يعنى در صورتى كه‌

[١]. همان، ح ٢.

[٢]. همان، ص ١٠٤، ح ٢.