كوثر فقه - محمدى خراسانى، على - الصفحة ٢٨١ - ١ حرمت كمك به ظالمان

٢. آيه تحريم تعاون بر اثم و عدوان: وَلا تَعَاوَنُوا عَلَى الإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ‌.[١] اعانت بر مطلق اثم حرام و منهى است و قطعاً از مصاديق بارز آن، ظلم است، پس اعانت بر ظلم هم حرام است.

سنّت: مهم‌ترين دليل مسأله، روايات فراوان بلكه متواترى است كه در ابواب مختلف مطرح است؛ از جمله در باب چهل و دوم از ابواب ما يكتسب به در جلد دوازده‌ وسائل الشيعه‌ هفده روايت نقل شده است. در باب سى و پنجم از ابواب ما يكتسب به در جلد سيزده‌ مستدرك الوسائل‌ بيست و سه روايت و ... بنابراين، اصل حرمت كمك به ظالمان جاى بحث ندارد. البته بعضى از روايات مربوط به اعوان ظلمه و سلاطين جور است كه چه بسا منصرف باشند به كسانى كه شغل آنها ظلم كردن است، ولى بعضى ديگر از روايات كه سند آنها نيز صحيح يا موثق است اطلاق دارند و كسانى را هم كه در موردى ظلم مى‌كنند در برمى‌گيرند و بر حرمت اعانت آنها در همان مورد دلالت دارند. در اينجا چهار روايت را نقل مى‌كنيم.

١. روايت على بن حمزه ثمالى از امام سجاد (ع):

فى حديث قال‌

: «إيّاكم وصحبة العاصين ومعونة الظالمين».[٢]

٢. روايت شيخ صدوق در عقاب الاعمال‌ به سند خودش از محمد بن حسن بن وليد از محمد بن حسن صفار از عباس بن معروف قمى از عبدالله بن مغيره، از سكونى از امام صادق (ع) از رسول اكرم (ص):

فى حديث قال:

«من تولّى خصومة ظالم أو أعانه عليها نزل به ملك الموت بالبشري بلعنة وبنار جهنم وبئس المصير».[٣]

٣. روايت شيخ صدوق در عقاب الاعمال‌ از پدرش از سعد بن عبدالله اشعرى قمى از احمد بن محمد بن عيسى از حسن بن محبوب از عبدالله بن سنان:

[١]. مائده( ٥): ٢.

[٢]. وسائل الشيعه، ج ١٧، ص ١٧٧، ح ١.

[٣]. همان، ص ١٨١، ح ١٤.