كوثر فقه - محمدى خراسانى، على - الصفحة ٢٤٨ - حكم سماع و شنيدن غنا

صاحب جواهر[١] و فاضل نراقى دارند[٢] ادعاى مقبولى است. بر فرض هم به درجه ضرورت دين يا تواتر يا اجماع قطعى نرسد، روايات باب مشتمل بر روايات صحيحه و موثقه و حسنه است. در استنباط حكم فرعى فقهى وجود يك روايت صحيح كفايت مى‌كند چه رسد به روايات مستفيضه از قبيل صحيحه على بن جعفر،[٣] صحيحه ريان بن صلت،[٤] موثقه ابن فضال،[٥] صحيحه ابراهيم بن ابى البلاد[٦] و حسنه نصر بن قابوس‌[٧] و ....

حرمت فعل و عمل غنا و آواز خواندن كاملًا بيان شد. از روايات استفاده مى‌شود كه جنس و طبيعت و ذات غنا و آواز مُطرب مهيج و متناسب با مجالس لهو و لعب حرام است نه، اين‌كه حرمت آن عرضى و به خاطر بعضى از عوامل بيرون از ذات باشد و ذاتاً حلال و مباح باشد.

حكم سماع و شنيدن غنا

استماع و شنيدن غنا نيز حرام است و قسمتى از روايات ابوابى كه در بالا ذكر شد شنيدن غنا را صريحاً تحريم نموده است؛ از جمله در باب ٩٩، حديث ١٩، ٢٩ و ٣٢؛ در باب ١٦، حديث ٥ و ٧. براى نمونه دو حديث از اين ابواب نقل مى‌شود:

١. موثقه ابن فضال از سعيد بن محمد طاطرى از پدرش از امام صادق (ع):

قال: سأله رجل عن بيع الجوارى المغنّيات. فقال:

«شراؤهنّ وبيعهنّ حرام وتعليمهنّ كفر، واستماعهنّ نفاق».[٨]

٢. صحيحه على بن جعفر از برادرش حضرت امام كاظم (ع):

[١]. جواهر الكلام، ج ٢٢، ص ٤٤.

[٢]. مستند الشيعه، ج ٢، ص ٣٤٠.

[٣]. وسائل الشيعه، ج ١٧، ص ٣١٢، ح ٣٢.

[٤]. همان، ص ٣٠٦، ح ١٤.

[٥]. همان، ص ١٢٤، ح ٧.

[٦]. همان، ص ١٢٣، ح ٤.

[٧]. همان، ص ١٢١، ح ٤.

[٨]. همان، ص ١٢٤، ح ٧.