كوثر فقه - محمدى خراسانى، على - الصفحة ٤٣٥ - حكم تلقى

اگر به قصد چهار فرسخ و يا بيشتر خارج شد ولى در كمتر از چهار فرسخ با كاروان برخورد كرد و معامله نمود اشكالى ندارد و تلقى ركبان مصطلح نيست. اين مفهوم، مخالف شرط مزبور است.

اگر قصدش مسافرت بيش از چهار فرسخ است ولى با اين نيت حركت مى‌كند كه در كمتر از چهار فرسخ معامله كند اين تلقى محسوب مى‌شود و مرجوحيت دارد، زيرا در صدق عنوان تلقى، قصد تجارت در كمتر از چهار فرسخ معتبر است، خواه قصد ديگرى هم باشد يا نباشد كه قادح نيست.

اگر به قصد ملاقات يك كاروان حركت كند ولى در كمتر از چهار فرسخ با كاروان ديگر ملاقات و معامله كند، يا با همان كاروان ملاقات كند ولى معامله را ترك كند و به سراغ كاروان ديگر برود، عنوان تلقى ركبان صدق مى‌كند؛ زيرا قصد دارد. حكم آن نيز جارى است.

اگر در رأس چهار فرسخ يا مازاد معامله كند ولى كالا را در محدوده كمتر از چهار فرسخ تحويل گيرد تلقى ركبان مصطلح نيست و كراهت ندارد؛ زيرا مهم اصل تجارت و معامله است نه تسليم و تسلّم مال التجاره.

اگر به استقبال آنها برود ولى با آنان معامله نكند تا وارد شهر شوند، و صرفاً به قصد اظهار محبت و دوستى به استقبال برود تا محبت آنها را جلب كند و وقتى وارد شهر شدند با او معامله كنند، مانعى ندارد.

ج) مسماى خروج از بلد به قصد مذكور محقق شود: بنابراين اگر در اوّل شهر (دروازه شهر) با كاروان ملاقات كند و معامله نمايد، كراهت يا حرمت ندارد؛ زيرا عنوان تلقى ركبان و به استقبال آنها رفتن صدق نمى‌كند. آرى اگر قسمتى از كاروان به شهر رسيده باشد ولى قسمتى هنوز به شهر نرسيده باشد و شخص به استقبال اين بخش برود و در بيرون شهر معامله كند تلقى صدق مى‌كند.

د) جهل قافله به قيمت بازار: اگر قافله جاهل باشد تلقى مذكور كراهت دارد و اگر عالم باشد مرجوحيتى ندارد. ولى اين شرط معتبر نيست، زيرا دليلى بر اعتبار آن وجود ندارد، بنابراين اگر عالم هم باشد تلقى ركبان كراهت دارد، زيرا معلوم نيست فلسفه‌