یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٤٥ - تقیه

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٢، ص: ٢٤٥

است، نه حمایت حقیقت یا اصلاح طرف.

نفاق، ابطان کفر و اظهار ایمان است و از دو جهت بد است: یکی جهت کفر و دیگر جنبه اغفال و تعمیه و شبکه اندازی.

آیا جهان، جاسوسی برای هدف مشروع را اجازه میدهد یا نمیدهد؟ و آیا جاسوسی و به اصطلاح محترمانهاش «اداره اطلاعات» بدون تقیه میسر است؟

مطلقِ مخالفت ظاهر با باطن اگر هدف فاسد نباشد بد نیست، بلکه در مواردی لازم و ضروری است. در حدیث است: المؤمن بشره فی وجهه و حزنه فی قلبه. باز دستور است که در حضور مصاب قیافه حزن و اندوه به خود بگیرید.

تجلّد در برابر درد در مواقعی عالیترین خُلق به شمار میرود، مثل تجلد امام رضا علیه السلام در حالی که مسموم شده بود بر سر سفره برای اینکه کسانشان با خیال راحت غذا بخورند.

فرق تقیه و نفاق از قبیل فرق توجیه ضرر به غیر و دفع ضرر متوجه به نفس است. توجیه ضرر به غیر حرام است، اما دفع ضرر از خود واجب است مگر آنکه مصلحتی اقوی در کار باشد.

تقیه - دو تفسیر برای تقیه

از موضوعاتی که سرنوشت فلاکت باری پیدا کرده است، تقیه است؛ هم از طرف دوست ضربه دیده است و هم از طرف دشمن.

دوست آن را به پفیوزی تفسیر کرده است و دشمن به نفاق.

رجوع شود به ورقه «تقیه و پفیوزی» و ورقه «تقیه و نفاق».

تقیه

راجع به اینکه کتمان عقیده و دورویی جزء روحیه ایرانیان است (و تقیه اسلامی رنگ ایرانی به خود گرفته است) رجوع شود به کتاب