تذکره الاولياء - عطار، محمد بن ابراهیم - الصفحة ٢٨٦ -           ذکر احمد خضرويه قدس الله روحه العزيز

مرد در تعجب بماند . پس برخاست . به نزديک جماعتي رفت که بر سر راهي دزدي مي کردند . گفت :مرا بدين کار رغبت است ، چون کنم ؟

ايشان گفتند : اين کار را يک شرط است ، که هر چه ما به تو فرماييم بکني . گفت :چنين کنم که شما مي گوييد .

چند روز با ايشان مي بود تا روزي کارواني برسيدند . آن کاروان را بزدند .يکي را از اين کاروانيان که مال بسيار بود او را بياوردند . اين نوپيشه را گفتند :

اين را گردن بزن .

اين مرد توقفي کرد. با خود گفت :اين مير دزدان چندين خلق کشته باشد . من او را بکشم بهتر که اين مرد بازرگان را .

آن مرد را گفت :اگر به کاري آمده اي آن بايد کرد که مافرماييم ؛ و اگر نه پس کاري ديگر رو .

گفت : چون فرمان مي بايد برد فرمان حق برم ، نه فرمان دزد .

شمشير بگرفت و آن بازرگان را بگذاشت و آن مير دزدان را سر از تن جدا کرد . دزدان چون آن بديدند بگريختند و آ« بارها به سلامت بماند و آن بازرگان خلاص يافت و او را زر و سيم بسيار داد چنانکه مستغني شد .

نقل است که وقتي درويشي به مهماني احمد آمد . شيخ هفتاد شمع برافروخت . گتف : مرا اين هيچ خوش نمي آيد که تکلف با تصوف نسبت ندارد .

احمد گفت :برو و هرچه نه از بهر خداي برافروخته ام تو آن را بازنشان .

آن شب آن درويش تا بامداد آب و خاک مي ريخت که از آن هفتاد شمع يکي را نتوانست کشت . ديگر روز آن درويش را گفت : اين همه تعجب چيست ؟ برخيز تا عجايب بيني .

مي رفتند تا به درکليسايي موکلان ترسايان نشسته بودند . چون احمد را بديدند - و اصحاب او را - مهتر گفت : درآييد.

ايشان دررفتند . خواني بنهاد . پس احمد را گفت : بخور!

گفت : دوستان با دشمنان نخورند .

گفت :اسلام عرضه کن .