در حوادث به صبر كوش، كه صبر		به رضاى خداى مقرون است‌
تن مده در جزع، كه رنج جزع‌		صَد رَه از رنج صبر افزون است‌ [١]

امام صادق (عليه السلام) چنين مى‌فرمايند: «بلا و گرفتارى زينت مؤمن و كرامت و عزت براى كسى است كه صاحب عقل و تدبر است، زيرا در مباشرت و مصاحبت با بلا و صبر بر آن استقامت در برابر آن، ايمان از ناخالص‌ها و تيرگيها پاك گشته و نسبت انسان با ايمانش تصحيح مى‌گردد و شخص مؤمن‌تر مى‌گردد، نبى‌اكرم (صلى الله عليه و آله) فرمودند: ما گروه انبياء شديدترين مردم از جهت بلاء و گرفتارى هستيم و سپس مؤمنين با درجاتى به ترتيب شبيه ما هستند (هر چه مؤمن‌تر باشند به ما شبيه‌ترند) كسى كه طعم بلاء را چشيد، البته در زير توجه و سايه مراقبت و حفظ پروردگار متعال، او التذاذ و خوشيش به بلاء بيشتر از تلذّذ او به نعمت است و وقتى بلا را از دست مى‌دهد، شوق به او ميورزد و مشتاق آمدن اواست، زيرا در زير آتش‌هاى ابتلاء و گرفتارى و سختى، انوار رحمت و نعمت فروزان است و به عكس در زير انوار نعمت و وسعت مادى آتش‌هاى گرفتارى و ابتلاء گذاشته شده است.

و در اين دو مرحله آنان كه نجات و تخلّص پيدا كرده و نتيجه مطلوب بگيرند، بسيار كم هستند، و خداوند ثناگوى هيچ بنده‌اى از بندگان خود از زمان آدم (عليه السلام) تا (خاتم)

محمد (صلى الله عليه وآله) نشد، مگر بعد از ابتلاء او و فاء حق عبوديت، كرامات خداوند در حقيقت نهايتا و نتائجى است كه ابتداءهاى آن بلاء است و ابتداءهائى است كه نهايت آنها بلا است‌ «كراماتُ اللّه فى الحقيقة نهاياتٌ بداياتُها البلاء و بداياتٌ‌

[١]. همان مدرك، صفحه ٩٥ (كتاب «مطلوب كل طالب» نوشته رشيدالدين وطواط است و او صد كلمه‌اى را كه جاحظ از كلام على (عليه السلام) اختيار كرده به عربى و فارسى شرح كرده و از خود دو بيت شعر در همان معنى آورده است، گفتنى است تا آنجا كه مى‌دانيم نخستين كسى كه به جمع و تدوين مجموعه‌اى از كلمات مولى پرداخته جاحظ است و صد كلمه از مولى را انتخاب كرد) رجوع شود به مقدمه همان كتاب ..