اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٠ - عوامل بيدارى

بر لب جوى نشين و گذر عمر ببين‌

كاين اشارت ز جهان گذرا ما را بس‌

جوانى گفت با پيرى دل آگاه‌

كه خم گشتى چه مى‌جوئى در اين راه؟!

جوابش گفت پير خوش تكلّم‌

كه ايام جوانى كرده‌ام گم‌

دور جوانى بشد از دست من‌ [١]

آه و دريغ زان زمن دلفروز

قوت سرپنجه شيرى برفت‌

راضيم اكنون به پنيرى چو يوز

پيره‌زنى موى سيه كرده بود

گفتمش اى مامك ديرينه روز

موى به تدليس سيه كرده‌اى‌

راست نخواهد شد اين پشت كوژ

چنين گفت روزى به پيرى جوانى‌

كه چونست با پيريت زندگانى‌

بگفتش در اين نامه حرفى است مبهم‌

كه معنيش جز وقت پيرى ندانى‌

تو، به كز توانائى خويش گوئى‌

چه مى‌پرسى از دوره ناتوانى‌

جوانى نگهدار كاين مرغ زيبا

نماند در اين خانه استخوانى‌

چو من گنج خود رايگان دادم از كف‌

تو گر مى‌توانى مده رايگانى‌