اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٣ - نكته

هم آنان را زاندوه جدائى‌

تو پندارى مريض بى دوائى‌

تو پندارى كه آنان دردمندند

چو پر بشكسته مرغى در كمندند

وليكن نيست در تنشان گزندى‌

ز عشق آمد به جانشان دردمندى‌

خوشا دردى كه عشق آرد به جانها

بميرد بى چنين دردى روانها

خوشا بر جسم و جان بيمارى عشق‌

خوشا فرياد و آه و زارى عشق‌

مكن محروم از اين دردم خدا را

ببخشا بر مس من كيميا را

الهى در تب عشقم بسوزان‌

چو شمعم ز آتش غم بر فروزان‌

دلم چون چشم او بيمار گردان‌

به رويش چشم دل بيدار گردان‌

به درد عشق جانم مبتلا ساز

ز لعل يار دردم را دوا ساز

دواى درد جانم عشق يار است‌

مرا با حال بى جانان چه كار است؟

هم آن پاكان به فيض عشق جانان‌

چو مجنونند پيش قوم نادان‌

به عقل كل چو جانى رهنمون گشت‌

تو پندارى كه در دشت جنون گشت‌