اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧١ - ١٠٠- هرگز از سكوت غمگين نمىشود

امام صادق (عليه السلام) فرمودند: سكوت شعار محققين به حقائق گذشتگان و حقائق ثابت و محقق است (و در آن فوائدى است).

١- كليد همه راحتيهاى دنيا و آخرت است. ٢- رضايت خداوندى در آن است. ٣- سبك كردن حساب. ٤- حفاظت از خطاها و لغزشها. ٥- پوششى بر جاهل است كه جهل و نادانيهاى او آشكار نشود. ٦- زينت و زيبائى و ابهّت عالم است. ٧- در سكوت گوشه‌گيرى و انزواى هواى نفسانى است. ٨- رياضت و مجاهدت با نفس در آن است. ٩- شيرينى عبادت. ١٠- از بين رفتن قساوت قلب. ١١- عفت. ١٢- جوانمردى و مروّت. ١٣- تدبر صحيح و فهم و كياست و عقل.

پس تا مجبور و ناچار نشدى، لب به سخن مگشاى و زبان فرو بند، خصوصاً اگر شنونده اهليت كلام تو را نداشته باشد.

ربيع بن خثيم كاغذى در برابر خود مى‌گذاشت، و هر چه تكلم مى‌كرد مى‌نوشت و شبانگاه محاسبه مى‌كرد، كه چه به نفع او بوده و چه به ضرر او و مى‌گفت: «آه آه نَجَا الصامِتُون و بَقينا»: «آه آه سكوت كنندگان نجات يافتند و ما باقى مانديم» (و گرفتار سخن شديم)!

بعضى از ياران رسول الله (صلى الله عليه و آله) مرتب سنگ در دهان خود مى‌گذاردند، وقتى مى‌خواستند حرف بزنند و مى‌دانستند براى خدا و در راه خدا و براى انجام وظيفه الهى است، سنگ را از دهان بيرون آورده و سخن مى‌گفتند. بسيارى از صحابه (سكوت مى‌كردند) و گاهى آه بلندى مثل تنفس انسان غمديده از سينه مى‌كشيدند و مانند اشخاص مريض (كه به زور حرف مى‌زند) حرف مى‌زدند!

و جز اين نيست كه سبب هلاكت خلق و نجات آنها در سخن و سكوت است (سخن موجب هلاكت و سكوت موجب نجات است)!

پس خوشا به حال كسى كه معرفت عيب كلام و درستى آن و فوائد سكوت نصيبش شد كه اين از اخلاق انبياء (عليهم السلام) و شعار برگزيدگان است، كسى كه ارزش و مقدار