اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧٣ - ١٠٠- هرگز از سكوت غمگين نمىشود

تو را به امرى كه وارد بهشت مى‌كند، راهنمائى كنم» گفت بله يا رسول الله (صلى الله عليه و آله)! فرمودند: «از آنچه خدا به تو داده به ديگرى بده»، گفت: اگر محتاجتر از ديگرى بودم چه طور؟! فرمودند: «مظلوم را يارى كن» گفت: اگر ضعيف‌تر از كسى باشم كه ياريش مى‌كنم؟! فرمودند: «راهنماى انسان جاهل و احمق باش»، گفت: اگر خود، جاهلتر از ديگرى بودم؟! فرمودند:

«فَاصْمت لِسانك الّا مِنْ خير»:

«زبان خود را ساكت كن، جز براى خير». تو را خوشحال نمى‌كند اين كه در وجودت خصلتى از اين خصال باشد، كه به سوى بهشت تو را سوق دهد. [١]

مولى على (عليه السلام) نيز در صفات مؤمن در نهج‌البلاغه مى‌فرمايند:

«كثيرٌ صمته، مشغول وقته»:

«مؤمن سكوتش زياد و وقتش مشغول است». [٢] آن قدر به دنبال كار خير است كه ديگر، وقتى براى كلام و سخن بيهوده ندارد.

امام صادق (عليه السلام) مى‌فرمايند: «در حكمت آل داود (عليه السلام) چنين آمده است:

«على العاقل ان يكون عارفاً بزمانه مُقْبلا على شأنه حافظاً لِلِسانه»:

«بر فرد عاقل لازم است كه عارف به زمان خود باشد و روى آورنده به شأن و امورات خود گردد و بررسى احوال خود كند و حافظ زبان خود باشد». [٥]

[١]. بحار الانوار، جلد ٧١، صفحه ٢٩٦.

[٢]. نهج‌البلاغه، حكمت ٣٣٣ صبحى صالح، ٣٢٩ فيض الاسلام.

[٣]. ترجمه مصباح الشريعة مصطفوى، صفحه ١٢١.

[٤]. ترجمه مصباح الشريعة مصطفوى، صفحه ١٢١.

[٥]. شرح نهج البلاغه خوئى، جلد ١٢، صفحه ١٥٦ ..