اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٣ - حكايتى عجيب

مى‌بينم! عبدالله گفت: آن عيب چيست؟

قاضى گفت: آن عيب اين است كه تمايل به «شيعه» دارى؟!

عبدالله وقتى اين جمله را شنيد به گريه افتاد به طورى كه اشك چشم او جارى شد، سپس گفت: اى ابويوسف مرا به جمعيتى (شيعه) نسبت دادى كه مى‌ترسم از آنان نباشم، سپس قاضى گواهى او را پذيرفت. [١]

عبدالله بن ابى يعفور كسى است كه به امام صادق (عليه السلام) عرض كرد، به خدا قسم اگر شما انارى را پاره كنى و يك قسمت آن را بفرمائى حلال است و قسمت ديگر آن را حرام بفرمائى، به طور مسلّم من گواهى مى‌دهم كه آنچه فرموده‌اى حلال، حلال است و آنچه فرموده‌اى حرام، حرام است. [٢]

او كسى است كه امام صادق (عليه السلام) درباره او فرمودند:

«ما وجدتُ احَداً يَقْبَل و يُطيع امرى الّا عبداللّه بن ابى يعفور»:

«نيافتم احدى را كه قبول كند و اطاعت فرمان من كند مگر عبدالله بن ابى يعفور». [٣]

او كسى است كه حضرت درباره او فرمودند: «خداوند تو را رحمت كند» و وقتى از دنيا رفت حضرت به مفضل مطالبى درباره او گفتند كه درباره هيچ يك از دوستان و شيعيان خود نفرمودند. [٤]

مرحوم الهى، در ذيل اين فراز «و فى المكاره صبور» چنين گفته است:

[١]. سفينة البحار، جلد ٢، صفحه ١٢٤.

[٢]. سفينة البحار، جلد ٢، صفحه ١٢٤.

[٣]. سفينة البحار، جلد ٢، صفحه ١٢٤.

[٤]. سفينة البحار، جلد ٢، صفحه ١٢٤ ..