اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠٢ - حكايت
و اين فرمايش امام درسى است كه ببينيم در كجا سخن گوئيم و در كجا اعتراض كنيم و مخاطب را ارزيابى كنيم كه كيست، شايد او احاطه به مسائلى دارد كه ما آگاه نسبت به آنها نيستيم، پس نسنجيده سخن مگوئيد، زيرا چه بسا سخنانى كه به عنوان بلندگوى شيطان از زبان ما خارج مىشود و خداوند ما را از شرور او محافظت فرمايد.
الهى اين بلبل گلشن راز در ذيل اين فراز آخر (فمهلا لا تَعُد لمثلها فانّما نفث الشيطان على لسانك) چنين گويد:
|
از اين پس بو الفضولى را زبان سوز |
ز شيطان، زشت گفتارى مياموز |
|
|
مبادا ديگر اين ناخوش بيانت |
كه ديو افكند بى شك بر زبانت |
|
|
بسا كازرده گوش مستمندان |
نواى دلخراش خود پسندان |
|
|
بسا خاموش گردد بلبل باغ |
چو آهنگ مخالف بركشد زاغ |
خداوند ما را در رسيدن هر چه بيشتر به صفات متقيان يارى فرمايد و ما را از نصيب آنها بهرهمند گرداند.
بحمداللّه شرح اين خطبه شريف پس از قريب دو سال و نيم در شامگاه ولادت رسول گرامى (صلى الله عليه و آله) و امام صادق (عليه السلام) در كنار مرقد منوّر حضرت معصومه (عليها السلام) به پايان رسيد.
اللّهم وَفِّقْنا لِما تُحِبُّ و تَرضى وَ السَّلام على مَن اتَّبَعَ الهُدى
اكبر خادم الذاكرين (خادمى)- قم
١٧ ربيع الاول ١٤١١ برابر با ١٦ مهرماه ١٣٦٩