اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٥ - عفو و گذشت

خدمت به مردم و بندگان تو صدقه دادم و وقف كردم».

آرى برادرم وصفت عفو نورى است كه از جانب حق به قلب پاك بنده خاضع افاضه مى‌شود و پيوسته با اين نور خود را در مقابل عظمت حق كوچك و نسبت به بندگان او مهربان مى‌گردد، وقتى اين نور دل را منوّر كرد، از خلاف و عصيان ديگران چشم‌پوشى مى‌كند.

[١]

كسى كه به ديگرى بد مى‌گويد و با سخن زشت خود او را مورد هتك و تحقير قرار مى‌دهد، با اين عمل به دلش زخم مى‌زند و دل او را مجروح مى‌كند، اگر در ملأ عام ناسزا بگويد زخمش عميق‌تر است و اگر تنها و بدون حضور كسى توهين كند، جراحتش خفيف‌تر خواهد بود، زخم ناسزاگوئى در محيط خصوصى براى روح، همانند بريدگى با خراش سطحى انگشت است.

شخصى كه مورد دشنام و اهانت واقع مى‌شود، اگر داراى سلامت فكر باشد در صورتى كه اهانت كننده از او معذرت بخواهد و در واقع با پوزش طلبيدن مرهمى بر دل مجروح وى بگذارد، فوراً اعتذارش را مى‌پذيرد، با بزرگوارى و كرامت نفس او را مى‌بخشد و زخم دلش خيلى زود التيام مى‌يابد.

از امام زين العابدين (عليه السلام) رسيده كه فرمود

: «انْ شَتَمَك رَجُلٌ عن يمينك ثمّ تَحَوَّلَ الى يسارك فاعتَذَر اليك فَاقْبَلْ منه»:

«اگر كسى از طرف راستت به تو ناسزا گفت و

[١]. شرح مصباح الشريعة از مصطفوى، باب شصت، صفحه ٢٥٠ تا ٢٥٣ ..