اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١ - ٢٨- ٢٩- ركوع و سجدههاى طولانى پرهيزگاران

از تارهاى حله‌هاى بهشتى كه براى اهلش مهيا شده نيست.

امام امت در ذيل اين روايت مى‌فرمايد: «اى واى به حال ما اهل غفلت كه تا آخر عمر از خواب برنمى‌خيزيم و در سُكر (و مستى) طبيعت باقى هستيم بلكه هر روز بر مستى و غفلت ما مى‌افزايد، جز مقام حيوانيت و مأكل و مشرب و منكح آنها چيز ديگرى نمى‌فهميم، و هر چه مى‌كنيم گرچه از سنخ عبادات هم باشد باز براى اداره بطن و فرج مى‌كنيم ... ولى باز نااميد نبايد شد، ممكن است پس از مدتى بيدارىِ شب و انس و عادت به آن، خداى تعالى كم‌كم دستگيرى فرمايد و با يك لطف خفىّ، خلفع رحمت بر تو بپوشاند، ولى از سرّ عبادت مجملا غافل مباش و همه را به تجويد قراءات و تصحيح ظاهر فقط مپرداز، اگر نمى‌توانى مُخَلَّص شوى، لااقل براى آن قرة العينى كه حق تعالى مخفى فرموده بكوش و يادى از فقير عاصىِ حيوان سيرت كه از همه درجات به حيوانيت قناعت كرده- اگر مايل شدى- بكن، و با توجه به خلوص نيت بخوآن‌ «اللّهُمَ ارْزُقْنى التَّجافِىَ عَنْ دارِ الغُرُور وَ الانابَةَ الى دارِ الخُلودِ و الاسْتِعْدادَ لِلموت قَبْلَ حُلُولِ الفَوت»: «خدايا دورى از دار فريب و (اين دنيا) را روزى من گردان و رجوع‌

به سوى خانه هميشگى و آخرت و آمادگى براى مرگ را قبل از رسيدن فوت نصيب من گردان. [١]

[١]. چهل حديث (امام خمينى)، صفحه ١٧٩- ١٧٨؛ دعاى آخر كلام اين عارف بزرگ مأخوذ از مفاتيح در اعمال شب ٢٧ ماه مبارك رمضان است ..