اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨٧ - نامه حذيفه در پاسخ ابوذر

شكيبد گر ز مردم بيند استم‌

كه خواهد داد او سلطان عالم‌

كه چون قهرش ستمگر را زبون كرد

بسا طش همچو گردون سرنگون كرد

ستمگر را به كيفر دست بندد

كه بروى ابر گريد برق خندد

جهان دار المجاز است هشدار

چو گردون زير دستان را ميازار

بترس از برق آه بى گناهى‌

كه سوزد آهى از مه تا به ماهى‌

رقيب ارجور كرد اى جان صبورى‌

كه شد بيداد را كيفر ضرورى‌

جفا بينى وفا كن ايزدى هست‌

كه گر از پا درافتى گيردت دست‌

دو گونه است اين سخن هشدار و بنيوش‌

يكى گوهر بر از گنجينه هوش‌

ستم بر شخص اگر رفت از ستمكار

روا باشد كه بگذارد به دادار

وگر بر خلقى آن جور افكند تير

دليرى شخص را بايست چون شير

كه بخشايش ستم بر ديگران را

قوى پنجه كندا ستمگران را

ستمگر را قوى سر پنجه كردن‌

ضعيفان را بود دل رنجه كردن‌