اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠٧ - صبر در برابر شدايد و ناملايمات

نهاياتُها البلاء».

كسى كه از مرحله محدوده ابتلاء بيرون آمده (و بخوبى امتحان داد و قبول شد) چراغ اهل ايمان و يار و مونس مقربين و راهنماى كسانى مى‌شود كه قصد سير و سلوك معنوى و وصول به منزل نهائى را دارند و خير و بركتى نيست، در بنده‌اى كه شكايت كند از ابتلاء و ناراحتى و محنتى كه هزاران رحمت و نعمت و گشايش قبل از آن بوده و هزاران نعمت و مرحمت ديگر بعد از آن است.

كسى كه حق صبر و استقامت را در ابتلائات بجا نياورد، از شكرگزارى در نعمتها محروم مى‌شود و همچنين كسى كه اداء حق شكر و سپاس در نعمتها نكند، از صبر در بلاء محروم مى‌شود، و هر كس از هر دو محروم شد، از رانده شدگان دستگاه ربوبى است.

حضرت ايوب (عليه السلام) در دعايش مى‌گفت: «خدايا هفتاد سال بر من در آسايش گذشت، تا هفتاد سال بر من در ابتلاء و گرفتارى بگذرد، (و من بر آن‌گونه زندگى نيز صابرم)».

«وهب بن مُنَبَّه» گفت‌ «البلاء للمؤمن كالشكال للدابة و العقال للابل»: «بلاء و گرفتارى براى مؤمن مثل چيزى است كه دست و پاى چهارپا را مى‌بندند و مثل زانوبندى است كه به شتر مى‌بندند (يعنى انسان را از آزادى مطلق و هوسرانى و سركشى بازمى‌دارد)»

و اميرمؤمنان على (عليه السلام) فرمودند: «صبر نسبت به ايمان، مثل سر نسبت به جسد است و سرِ صبر نيز بلاء است (اگر بلاء

نباشد صبر نيست) و جز عالمان و اهل بصيرت اين معنا را درك نمى‌كنند». [١]

[١]. مصباح الشريعة و مفتاح الحقيقة، باب نود، ترجمه مصطفوى، صفحه ٤٠٨ ..