ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٩٤ - عده طلاق

تعالى تأكيد فرموده قولش را( فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَ‌) را بقولش‌( وَ أَحْصُوا الْعِدَّةَ) سپس در تأكيد زياد نمود، بقولش‌( وَ اتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ‌) در آنچه خدا براى شما حد گذارد، پس تجاوز از آن نكنيد.

آن گاه بيان فرمود خداى سبحان حقّ زوج و شوهر را در رجوع به قول خودش‌( لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَ‌) بيرون نكنيد ايشان را از خانه‌هاى خودتان پس البتّه زوجه و زن اگر از خانه‌اش خارج نشد شوهر متمكّن ميشود كه رجوع بآن كند.

سپس دلالت بقول خود نمود( وَ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ‌) بنا بر اينكه كسى كه تجاوز از حدود خدا در طلاق كند حكمش باطل و قول خدا( لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذلِكَ أَمْراً) گردد كه تأكيد حدود خدا در طلاق و اعلام به اينكه حقّ رجوع بتمام طلاق منقطع نميشود. پس مثل اينكه فرمود: باميد فائده بسبب رجوع باشيد، پس گاهى خداوند ايجاد ميل و رغبت بعد از طلاق ميكند.

پس اگر گويند خداوند در آيه امر بطلاق عدّه نموده. پس چطور طلاق سنّت را بر طلاق عدّه مقدّم ميداريد.[١]

[١] بنا بر مذهب مشهور بين علماء ما طلاق صحيح منحصر بطلاق سنّت و طلاق عدّه نيست بلكه اگر طلاق داد در طهر و رجوع نمود بدون آميزش و دخول سپس در همين طهر و پاكى طلاق داد طلاق صحيح است و طلاق سنّت اخص از طلاق عدّه و يا بالعكس نيست و اخبار جدّا مختلف است، و قرآن شامل اين طلاق است براى اينكه آن طلاق عدّه است. و احتياط هم نيز مقتضى اينست پس براى زوج حلال نميشود مگر بسبب محلّل( شوهر دوّم) و حسن گويد: رجوع نيست مگر بوطى و آميزش و اين خلاف احتياط است و بهتر جدا و پراكنده بودن طلاق‌هاست در حال طهر و پاكى و جماع و آميزش ميان آنها.( شعرانى)