ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٢٣ - ترجمه

ترجمه:

١٧- البته ما اهل مكّه را (بگرسنگى) آزمايش كرديم چنان كه صاحبان آن بوستان را آزموديم بخاطر بياور وقتى را كه سوگند ياد كردند بامدادكنان (كه احدى از بينوايان بر آن اطّلاع پيدا نكند كه از ما چيزى بخواهند) ميوه آن را بچينند.

١٨- و استثناء نكردند (انشاء اللَّه نگفتند يا بهره‌اى بينوايان را از آن اخراج نكردند).

١٩- پس گردش كننده‌اى (آتشى) از جانب پروردگارت بر آن بوستان گردش كرد در حالى كه ايشان خفته بودند.

٢٠- پس آن بوستان مانند شب سياه (يا مانند بوستانى كه ميوه آن را چيده باشند گرديد).

٢١- يكديگر را بامدادكنان ندا دادند.

٢٢- كه اگر چينندگان ميوه هستيد بسوى كشت خود بامداد بيرون آئيد ٢٣- پس (بجانب باغ) روان شدند در حالى كه ايشان با هم سخن آهسته ميگفتند (تا كسى نشنود).

٢٤- به اينكه امروز بايد بينوايى بر شما (در اين بوستان) در نيايد.

٢٥- و بامداد بقصد محروم گردانيدن مستمندان (بجانب بوستان) رفتند در حالى كه (بگمان خود بر منع درويشان و چيدن ميوه‌ها) قادر بودند.

٢٦- پس آن دم كه آن را (سوخته) ديدند گفتند البته ما راه گم كنندگانيم ٢٧- بلكه ما بى بهره‌گانيم.

٢٨- داناتر ايشان گفت آيا بشما نگفتم چرا خداى را بپاكى ياد نميكنيد