ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٩٢ - عده طلاق

است. و در اين مسئله اختلاف ميان فقهاء است سپس عدّه طلاق حرّه سه طهر (قرء) پاكى بعد از حيض يا سه ماه براى زن آزاد و براى جاريه و كنيز دو طهر يا يك ماه و نيم و وضع حمل (زايمان).

سپس خداوند سبحان فرمود:

(وَ اتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ‌) از خدا بترسيد و او را در آنچه شما را بآن فرمان داده معصيت نكنيد.

(لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ وَ لا يَخْرُجْنَ‌) ايشان را از منازلشان بيرون نكنيد و البتّه ايشان هم بيرون نروند يعنى در زمان عدّه جايز نيست براى شوهر كه زن مطلّقه معتدّه را از منزلش كه در آن سكونت داشت قبل از طلاق بيرون كند و بر زنهم جايز نيست كه در عدّه از منزلش خارج شود مگر براى ضرورت و و اگر خارج شود گناه كرده است.

(إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ) مگر آنكه يك عمل زشت آشكار مرتكب شود و كسى كه بفتح ياء (مبيّنة) خوانده مقصود عمل زشت است كه آن را آشكار انجام داده.

علماء درباره فاحشه اختلاف كرده‌اند. بعضى گفته‌اند كه آن زناست پس براى اقامه حدّ بر او بايد بيرون آيد (از حسن و مجاهد و شعبى و ابن زيد) ابن عبّاس گويد: آن بد زبانى و خشونت با اهل منزل است، پس بر اهل خانه جايز است او را اخراج كنند و اين از حضرت ابى جعفر باقر و حضرت ابى عبد اللَّه صادق ٨ روايت شده است على بن اسباط از حضرت ابى الحسن الرّضا ٧ روايت كرده كه فاحشه ايذاء، و اذيّت خانواده شوهر و فحش دادن بآنهاست.

قتاده گويد: فاحشه نشوز است. پس اگر بناسازگارى و ندادن حق‌