ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٧٠ - مقصود و تفسير

و نيافته او را و از او دور شده است.

(وَ هُوَ حَسِيرٌ) قتاده گويد: لنگ و وامانده است. و تحقيق اينكه ديده اين بيننده بعد از خسته شدن برميگردد بسوى او در حالى كه دور است از يافتن او محروم است در ايده و مقصودش. سپس خداوند سبحان قسم ياد كرد و فرمود:

(وَ لَقَدْ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا) و هر آينة حقيقه ما آسمان دنيا را آراستيم براى اينكه اين لام همان لاميست كه قسم و سوگند باو تلقّى ميشود يعنى ما آسمان دنيا را كه بزمين نزديك‌تر است و آن آسمانيست كه مردم مى‌بينند زينت داديم.

((بِمَصابِيحَ)) جمع مصباح و آن ستارگانند. آن را مصابيح ناميده براى اينكه مانند چراغ روشنى دارد.

(وَ جَعَلْناها رُجُوماً لِلشَّياطِينِ‌) و قرار داديم آنها را جهت راندن شيطانهايى كه استراق سمع ميكنند. و جبائى گويد: از ستارگان جرقّه‌ها جدا ميشود كه شياطين را رجم ميكند و امّا خود ستارگان تا خدا نخواهد فناء آنها را از بين نميروند.

(وَ أَعْتَدْنا لَهُمْ عَذابَ السَّعِيرِ) يعنى ما قرار داديم با ستارگان رجم- هايى براى شيطانها و مهيّا كرده و ذخيره نموديم براى ايشان عذاب آتش سوزان بر افروخته را. و اين آيه دلالت دارد بر اينكه شياطين هم مانند انسانها مكلّف هستند.