ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٨٩ - مقصود و تفسير

بر دفع عقوبت ما از او. سپس ياد كرد خداوند سبحان كه قرآن چيست و فرمود( وَ إِنَّهُ لَتَذْكِرَةٌ لِلْمُتَّقِينَ‌) يعنى و آن موعظه است براى كسى كه بترسد عقاب خدا را بسبب فرمان و اطاعت او.

(وَ إِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنْكُمْ مُكَذِّبِينَ‌) و ما هر آينه ميدانيم كه از شما هستند:

تكذيب كنندگان بقرآن يعنى ما دانستيم كه بعضى از شما تكذيب ميكند قرآن را. اشاره فرمود: كه بعضى از ايشان تصديق ميكنند قرآن را و بعضى هم تكذيب مينمايند.

(وَ إِنَّهُ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكافِرِينَ‌) يعنى اين قرآن در روز قيامت حسرت است بر ايشان براى اينكه در دنيا عمل بقرآن نكردند.

(وَ إِنَّهُ لَحَقُّ الْيَقِينِ‌) يعنى و البتّه قرآن براى متّقين و پرهيزكاران، هر آينه حقّ و يقين است و حقّ همان يقين است و فقط آن را اضافه بخودش نمود چنان كه ميگويند مسجد جامع و دار الآخره و بارحة الاولى و يوم الخميس و مانند آن پس اضافه ميشود چيز بخودش هر گاه لفظش مختلف شد.

و بعضى گفته‌اند: حقّ آنست كه معتقد او باشد بر آنچه اعتقاد نمود و يقين آنست كه شبهه‌اى در آن نباشد.

(فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ‌) اين خطاب به پيامبر ٦ است و مقصود بآن تمام مكلّفين ميباشد. و معنايش اينست كه خداى سبحان را تنزيه و پاك نموده از آنچه بر او جايز نيست از صفات. و عظيم آن بزرگيست كه شأن غيرش در مقابل شأن او كوچك است و هر چيزى براى عظمت و سلطنت او ذليل و ناچيز است.