ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٢٤ - شرح لغات

٢٩- گفتند پروردگار ما منزّه است، جدّا ما ستم كننده بوديم.

٣٠- پس برخى از ايشان به برخى ديگر روى آوردند در حالى كه يكديگر را ملامت ميكردند.

٣١- گفتند واى بر ما جدّا ما از فرمان بيرون رونده بوديم.

٣٢- اميد است پروردگار ما بهتر از آن را بما عوض دهد البته ما بسوى پروردگار خويش رغبت كنندگانيم.

٣٣- (شكنجه دنيا) اين چنين است و البته شكنجه آخرت بزرگتر است اگر مشركان بدانند.

قرائت:

اهل مدينه و ابو عمرو، ان يبدّلنا بتشديد قرائت كرده و ديگران به تخفيف خوانده‌اند و البته ذكرش در سوره كهف گذشت.

شرح لغات:

الصرام و الجداد: در نخل بمنزله حصاد و درو كردن در زراعت و (قطاف) بريدن انگور در باغ انگور است، ميگويند صرمت النحلة وجددتها و اصرم النخل واجدت يعنى: چيدن آن نزديك شد، الصريم شب سياه است، ابو عمرو گويد:

آگاه باش كه معشوقه‌ام آمد در حالى كه سياهى شب بر طرف نشده بود در وقتى كه ملامت كننده من مرا سرزنش كرده و از آمدن او مأيوسم ميكرد.

شاهد اين بيت كلمه الصريم است كه بمعناى سياهى شب است.