ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٤١ - مقصود و تفسير

زير بغل او را گرفته و بمسجد ميبردند، پس باو گفته شد اى ابو زيد اگر مينشستى چه ميشد پس البته براى تو رخصت و اجازه است نمازت را نشسته بخوانى گفت كسى كه شنيد حىّ على الفلاح بايد اجابت كند گر چه با دست و شكم باشد.

از حضرت باقر و حضرت صادق (ع) روايت شده كه فرمودند: در اين آيه حجت را تمام كرده و برايشان هيبه داخل شده و ديدگانشان خيره گرديد و جانهايشان بگلو رسيده و پشيمانى و خوارى و ذلت ايشان را فرا گرفته و آنها را بسجده خوانده و حال اينكه سالم و تندرستند و توانايى دارند كه اوامر را اتيان و نواهى را ترك نمايند، و براى همين آزمايش شدند.

مجاهد و قتاده گويند روز قيامت مؤذنى اذان گويد، پس مؤمن سجده ميكند و گرده پشت منافقان سخت ميشود (و نميتوانند بسجده روند) پس البتّه سجده مسلمانها براى ايشان حسرت و ندامت ميشود، و در خبر است كه پشت منافقان چون سيخ‌هاى آهنين كباب ميشود، سپس خداوند سبحان فرمود:

(فَذَرْنِي وَ مَنْ يُكَذِّبُ بِهذَا الْحَدِيثِ‌) اين تهديد است معنايش اينست مرا واگذاريد و تكذيب كنندگان را، يعنى تمام كارهاى ايشان بدست من است چنان كه گوينده‌اى ميگويد مرا با او واگذاريد، ميگويد رها كن ميان من و ميان آن كسى كه تكذيب ميكند اين قرآن را و دلت را مشغول او نكن كه من كار او را كفايت ميكنم.