ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٤٣ - شرح لغات

«ودّا» تو را زنده و جاويد دارد كه هدايت كردى اين جماعت را و بتو پاداش اين راهنمايى را به بالاترين فضيلت عطا نمايد. شاهد اين بيت كلمه ودّ است كه مفتوح خوانده‌اند.

ابو الحسن گويد: اهل مدينه واو ودّا را ضمّه داده‌اند و شايد، لغتى در اسم صنم باشد و شنيدم اين شعر را:

ودّ تو را زنده دارد. براى ما بازى كردن زنها حلال نيست و البتّه دين ما را مصمّم اين كار نموده است شاهد اين بيت ودّ است كه واوش مضموم ميباشد.

و خطاياهم جمع تكسير و شكسته و خطيئات جمع تصحيح و ما زايده مانند آنست كه در قول خدا فبما رحمه من اللَّه و فبما نقضهم ميثاقهم است.

شرح لغات:

الفجاج: راه‌هاى وسيع پراكنده مفردش فج، و بعضى گفته فجّ راه رفتن ميان دو كوه (يعنى درّه) است.

السّواع: در اينجا صنم و در غير اين مورد ساعتى از شب است و مثل آنست سعواء.

الكبار: كبير و بزرگ حسابى است. ميگويند كبير و كبار و كبّار و مانند آنست عجيب و عجاب و عجّاب و حسن و حسان و حسّان. روايت شده كه عربى شنيد پيغمبر ٦ ميخواند و مكروا مكرا كبارا.

گفت اى محمّد چه اندازه خداى تو فصيح است. و اين از ظلم و نادانى اعراب است براى اينكه خداى تعالى موصوف بفصاحت نميشود.