ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٧٦ - لغت

(كه ديگر هرگز زنده نشدمى).

٢٨- مال من (عذاب را) از من دفع نكرد.

٢٩- فرمانروائيم از من برفت.

٣٠- (بفرشتگان گويند) او را بگيريد و در غلش كشيد.

٣١- سپس او را در آتش بزرگ در آوريد.

٣٢- سپس او را بزنجيرى كه درازايش هفتاد ذرع است درآوريد.

٣٣- زيرا كه او (در دنيا) بخداى بزرگ ايمان نمى‌آورد.

٣٤- و (مردم را) بطعام دادن تهيدست و فقير ترغيب نميكرد.

٣٥- پس امروز در اينجا براى او دوستى نيست.

٣٦- و نه طعامى مگر از چرك و كثافت دوزخيان.

٣٧- آن را جز خطاكاران (كه بسوى باطل ميروند) نميخورند.

لغت:

القاضيه: آنكه بسبب ميرانيدن جدايى مياندازد هر گاه كسى مرد ميگويند فلانى قضى و اصل آن جدا كردن بريدن كار است و از آنست قضاوت حاكم و از آنست قضاء و حكم الهى و آن در اخبار چيزى ميباشد كه بنا بر قطع باشد.

التصليه: لازم بودن آتش است و از آنست اصطلاء نشستن نزديك آتش.

الجحيم: آتش بزرگ و زياد.

السّلسله: حلقه‌هاى منظّم شده‌اى كه هر حلقه‌ى در حلقه ديگرى باشد و ميگويند سخنش مسلسل است هر گاه چيزى از كلامش بستگى بديگرى‌