ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٣١ - تفسير و مقصود از اين آيات

بعد از او ميشوند نمود و نزديك بهمين معنى را هم عياشى باسنادش از عبد اللَّه بن عطاء مكّى از حضرت ابى جعفر باقر ٧ روايت كرده مگر اينكه در آن اين زياديست كه هر كدام از آنها پدر خود را خبر دادند.

پس پيغمبر ٦ در امر ماريه و آنچه افشاء كرده بودند بروى آنها را توبيخ فرموده. و اعراض نمود از اينكه آنها را در امر ديگرى (كه مربوط به خلافت ابو بكر و عمر باشد) عتاب و ملامت كرده باشد[١]

تفسير و مقصود از اين آيات‌

(يا أَيُّهَا النَّبِيُ‌) خداوند سبحان آن حضرت را از جهت تعظيم، و بزرگداشت و آموختن بندگانش باين نحو صدا زده كه چگونه در هنگام صحبت و گفتگو وى را خطاب نموده و ياد نمايند در ميان سخنانشان.

(لِمَ تُحَرِّمُ ما أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ‌) براى چه حرام ميكنى چيزى را كه خدا بر تو حلال نموده از لذّتها.

(تَبْتَغِي مَرْضاتَ أَزْواجِكَ‌) يعنى ميطلبى باين رضايت زنان خود را و حال آنكه بر ايشان شايسته‌تر است كه رضايت تو را جلب كنند. و در اين دليلى نيست كه از آن حضرت گناه بزرگ و يا كوچكى سر زده باشد بجهت اين كه حرام كردن مرد بعضى از زنان خود يا بعضى از لذّتها را بر خود براى سببى و يا بدون سبب نه قبيح و نه داخل در جمله گناهانست.

و بعيد نيست كه اين خطاب‌( (لِمَ تُحَرِّمُ)) صادر شده باشد براى بيرون‌

[١] در بعضى از روايتهاى مربوط باين موضوع نظر و تأمل است، و پيامبر عظيم الشّأن روحى و ارواح العالمين له الفداء اجلّ و ارفع و ازكى از اين است كه اين مطالب در خور ساحت قدسش باشد. على بن ابراهيم در تفسيرش بيانى دارد كه بحقيقت نزديكتر است.