ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٤٢ - دليل

دوزخ درافتادند و جز خدا بر خود هيچ يار و ياورى نيافتند.

٢٦- و نوح عرض كرد پروردگارا تو هم اين كافران را هلاك كن و از آنها (ديّارى) بروى زمين باقى مگذار.

٢٧- اگر از آنها هر كه را باقى گذارى بندگان پاك با ايمانت را گمراه ميكنند و فرزندى هم جز بدكار و كافر از آنها بظهور نميرسد.

٢٨- و بارالها مرا و پدر و مادر من و هر كه با ايمان بخانه من داخل شود و همه مردان و زنان با ايمان عالم را ببخش و بيامرز و ستمكاران را جز بر هلاك و عذابشان ميفزاى.

قرائت:

اهل مدينه. ودّا، با ضمّه قرائت كرده و ديگران با فتح. ودّا.) خوانده‌اند. ابو عمرو. ممّا خطاياهم خوانده و ما بقى از قاريان، ممّا خطيئاتهم با تاء و مد و همزه خوانده. و ما در سوره مريم اختلاف در ولده را ياد كرديم‌[١].

دليل:

ابو عبيده گويد: گمان كرده‌اند كه (ودّا) صنم و بتى براى قبيله از بنى كليب بوده و حكايت كرده كه آن را بفتح خوانده‌اند گويد: شنيدم گفته شاعرشان را.

[١] ابن عامر و عاصم و نافع ولده بفتح واو و لام خوانده و ديگران بضمّه واو و سكون لام لولده قرائت كرده‌اند.