ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٤٥ - مقصود و تفسير از اين آيات

گفته ذو الرّمه است كه گفته (احبّك حبا خالصة نصاحة) دوست دارم تو را بمحبّتى كه آميخته بخيرخواهى است.

پس نصاحة بر وزن فعاله است و آنچه از مصادر بر وزن فعال باشد از همان باب فعول مثل ذهاب و ذهوب خواهد بود و مثل عدل و رضا قطعا موصوف بمصدر شده.

ابو الحسن گويد: نصحته در معناى صدقته است. و توبه نصوح يعنى صادقانه و راست راستى و عربى است و نميشناسد ضمّه را و دليل كسى كه و كتبه خوانده است اينست كه آن در محلّ جمع است آيا نميبينى كه او تمام كتب خدا را تصديق كرده و كسى كه و كتابه خوانده قصد كرده كثرت و شياع را و گاهى اين در اسامى مضافه ميآيد چنانچه در نامهاى مفرده هم ميآيد. چنان كه فرمود:( وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوها) و اگر نعمت خدا را بشمرديد نتوانيد رقم آن را به پايان رسانيد.

اعراب‌

(وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ‌)، مبتداء اوّل و نورهم مبتداء دوّم و( يَسْعى‌ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ‌) در محلّ خبر و جمله خبر مبتداء اوّل است. و قول خدا( امْرَأَتَ فِرْعَوْنَ‌) تقديرش اينست: مثل امرأة فرعون. پس مضاف حذف شده و آن بدل از قول خدا مثلا ميباشد.

مقصود و تفسير از اين آيات:

چون خداوند سبحان همسران پيغمبر ٦ را تأديب نمود فرمان داد در پى آن مؤمنان را كه زنان خود را ادب كنند، پس‌