ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٦٦ - شرح لغات

٢٤- (به بهشتيان گويند) بپاداش اعمالى كه در ايّام گذشته پيش فرستاده‌ايد بخوريد و بياشاميد بر شما گوارا باد.

قرائت:

ابن كثير در روايت قواس (و تعيها) بسكون عين در حالى كه اختلاس ميان كسره و سكون است خواند. و بقيّه از قاريان بكسر عين خوانده‌اند.

حمزه و كسايى (لا يخفى) بياء و ديگران (لا تخفى) با تاء قرائت كردند

دليل:

دليل در سكون عين از (تعيها) اينست كه حرف مضارعه تاء را با ما بعد آن بمنزله (فخذ) قرار داده است. پس عين را ساكن گردانيده براى اينكه حرف مضارع از فعل جدا نميشود پس مثل گفته تو فهو و فهى و يا و تا در قول او لا يخفى نيكوست.

شرح لغات:

الجاريه: يعنى كشتى كه از شأنش اينست كه در آب جارى باشد.

و الجاريه: زن جوان است بعلّت اينكه در قيافه آن آب جوانى، و شادابى جريان دارد.

واعيه: از وعاء بمعنى ظرف است ميگويند: وعيت العلم واعيه وعيا يعنى علم را ضبط و در ظرف دل و سرم حفظ كردم. حفظ ميكنم. حفظ كردنى.

و اوعيت المتاع: آن را در ظرف قرار دادم گويد: