ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٥٢ - چهره بتهاى مردم عرب

و بگفته برخى مگر برفتن و دور شدن از بهشت و ثواب.

بلخى گويد: نيفزود ايشان را مگر ممنوع شدن از طاعت، و اين عقوبت ايشان بود بر كفرشان. زيرا وقتى ايشان گمراه شدند. مستحقّ محروم شدن از الطاف شدند كه درباره مؤمنين ميفرمود: كه از اطاعت كردن و امتثال و فرمان خدا نمودن ايشان خدا را.

و جايز نيست كه بايشان لطف و محبّت شود بسبب گمراهى ايشان از حق و ايمان براى اينكه اين در شأن خداى حكيم (تعالى اللَّه عن ذلك) نيست.

(مِمَّا خَطِيئاتِهِمْ أُغْرِقُوا) از جهت گناهانشان غرق و هلاك شدند و ما از ممّا. زايده است و تقديرش اينست. از براى آنچه خطاها و گناهان بزرگى كه مرتكب شدند. غرق گرديدند.

(فَأُدْخِلُوا ناراً) پس داخل آتش شدند بعد از اين تا در آن معذّب و كيفر شوند.

(فَلَمْ يَجِدُوا لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْصاراً) يعنى هيچكس را نيافتند، كه ايشان را از عذاب خدا منع نمايد. و جز اين نيست كه خداوند سبحان به صيغه‌ها و الفاظ ماضى و گذشته در معناى استقبال آورده براى راستى و حتمى بودن وعده بآن‌[١].

ضحّاك گويد: اغرقوا. غرق شدند و داخل در آتش شدند در دنيا

[١] مثل إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ كه بصيغه ماضى آمده و براى تأكيد آن فرمود: ليس لوقعتها كاذبة.