ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٦٦ - تفسير

تفسير:

چون خداوند سبحان تقدير و بيان نمود آفريده خود را به اينكه اخبار و سرگذشت كفارى كه در گذشته هلاك شده بودند، در دنبال آن سبب هلاك نمودن ايشان را بيان نموده و فرمود:

((ذلِكَ)) يعنى: اين عذابى كه در دنيا و آخرت بآنها ميرسد.

(بِأَنَّهُ كانَتْ تَأْتِيهِمْ‌) يعنى: بسبب اينست كه ميآمد ايشان را.

(رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ‌) از نزد خدا بدليلهاى واضح و معجزه‌هاى آشكار.

(فَقالُوا) پس ايشان گفتند:

(أَ بَشَرٌ يَهْدُونَنا) لفظ آن مفرد و مقصود آن جمع است بر طريق جنس بدلالت قول خداوند" يهدوننا" و مقصود اينكه آيا مخلوقى مانند ما ما را بسوى حق هدايت ميكند و به غير دين پدران ما ما را ميخواند، آنها اين جمله را براى كوچك كردن و توهين نمودن ايشان مر بشر را كه رسولانى از خدا بامثالشان باشند، و كبر ورزيدند از پيروى آنان گفتند:

((فَكَفَرُوا)) پس كافر شدند بخدا و انكار كردند پيامبران او را.

((وَ تَوَلَّوْا)) يعنى: اعراض كردند از پذيرفتن از ايشان و تفكّر در آيات آن رسولان.

(وَ اسْتَغْنَى اللَّهُ‌) و خداوند بى‌نياز است به سلطنتش از طاعت بندگانش، و فقط آنها را تكليف نموده براى نفع و سود خود آنها نه براى حاجت و نيازى از او بعبادت ايشان.

و بعضى گفته‌اند يعنى: خداوند بى‌نياز است بآنچه اظهار نمود