ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٨٣ - لغت

ابن ابى معيط گمان ميبرد) اندكى پند ميگيريد.

٤٣- قرآن نازل شده از پروردگار عالميانست.

٤٤- و اگر محمّد ٦ پاره‌اى سخنان را بما ببندد (چنانچه شما گمان مى‌بريد.

٤٥- البتّه از او دست راستش را بگيريم.

٤٦- سپس از او رگى را كه از دل او تا بگردن رسيده ببريم.

٤٧- سپس هيچيك از شما از (بريدن آن رگ و هلاكت) او منع كننده نيست.

٤٨- و بطور مسلّم قرآن براى پرهيزكاران پنديست.

٤٩- و ما جدا ميدانيم كه برخى از شما تكذيب كنندگان (قرآن) هستيد ٥٠- و قطعا قرآن براى ناگرويدگان (كافرها) مايه حسرت است.

٥١- و حقّا قرآن درست است كه ترديدى در آن راه نيست.

٥٢- پس بنام پروردگارت كه بس بزرگست تسبيح گوى.

قرائت:

ابن كثير و ابن عامر و يعقوب و سهل (يؤمنون و يذكرون) با ياء كنايه از كفّار خوانده‌اند و ديگران از قاريان با تاء خطاب بايشان و هر دو قرائت نيكو است.

لغت:

الوتين: ريشه‌ها و رگ قلب است و هر گاه قطع شود انسان ميميرد.

شماخ بن ضرار گويد: