ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٠٠ - گفتار دانشمندان درباره اين آيه

بسوى خودش مانند گفتار ابراهيم ٧.( إِنِّي ذاهِبٌ إِلى‌ رَبِّي‌) يعنى من رونده هستم بمحلّى كه پروردگارم وعده‌ام فرموده.

(فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ) در روزى كه مدّتش پنجاه هزار سال است. بزرگان در معناى آن اختلاف كرده‌اند.

گفتار دانشمندان درباره اين آيه‌

مجاهد گويد: بالا ميروند فرشتگان بجايى كه خداوند ايشان را امر بآن ميكند در روزى كه مقدارش از عروج غير ايشان پنجاه هزار سال است. و اين از پائين‌ترين زمين‌ها تا بالاى آسمان هفتم است و قول خدا در سوره سجده در روزى كه مقدارش هزار سالست آن ما بين آسمان دنيا و زمين است در بالا رفتن و پائين آمدن. پانصد سال در بالا رفتن و پانصد سال در پائين آمدن و مقصود اينست كه اگر آدميان به پيمودن اين مقدارى كه فرشتگان در يك روز مى‌پيمايند شدند هر آينه آن را در مدّت هزار سال خواهند پيمود.

جبائى گويد: البتّه مقصود روز قيامت است و اينكه در آن روز كارهايى ميكند و ميان بندگان قضاوت مينمايد كه اگر در دنيا ميكرد مقدارش پنجاه هزار سال بود. و آن گفته قتاده و عكرمه است.

و ابو سعيد خدرى روايت كرده كه بپيغمبر ٦ گفته شد اى رسول خدا ٦ چقدر طولانى است اين روز، فرمود: قسم بخدايى كه جان محمّد در دست اوست هر آينه براى مؤمن سبك ميشود تا اينكه ميشود بر او از نماز واجبى كه در دنيا ميخواند سبك‌تر و كوتاه‌تر.

و از حضرت ابى عبد اللَّه ٧ روايت شده كه فرمود: اگر غير