الف. هر سه نفر نسبت به خطبه نماز عيدين، قائل به وجوب هستند ؛ در حالى كه بنابر نقل شهيد اول در البيان و محقق در المعتبر، اجماع فقها بر استحباب آن است. (٨٩)

ب. كفاره كشتن خارپشت، سوسمار، موش صحرايى در حال احرام بنابر نقل فاضل هندى از قول مشهور، يك بزغاله نر است، ولى مختار ابوالصلاح حلبى و به تبع او ابن زهره و مؤلف اشارة السبق كفاره مزبور يك حمل (بره نر) است. (٩٠)

ج. اگر شخصى كه ده روز روزه بدل قربانى (٩١) بر او واجب است، به وطن خود مراجعت نكند و در مكه اقامت گزيند بايد به مقدارى كه بازگشت به وطنش زمان مى‌برد، صبر كرده و سپس اقدام به گرفتن روزه كند، مگر آنكه طول زمان بازگشت، بيش از يك ماه باشد كه در اين صورت، پس از گذشت يك ماه، روزه مى‌گيرد. برخى چون ابن براج، ابوالصلاح حلبى، ابن زهره و مؤلف گفته‌اند: بايد پس از سپرى شدن مدت زمان بازگشت - هرچند بيش از يك ماه باشد ـ روزه بگيرد و گذشت يك ماه ملاك نيست (٩٢).

(٨٨)الكافي فيالفقه، ص١٦٤؛ اشارة‌السبق،ص ١٠٩.
(٨٩)البيان، ص٢٠٢؛ اشارة‌السبق، ص١٠٢؛ غنية النزوع، ص٩٥؛ الكافي فيالفقه، ص١٥٤.
(٩٠) ر.ك: مختلف الشيعه، ج٤، ص١٠١؛ كشف اللثام، ج٦، ص٣٦٥؛ الكافي فيالفقه، ص٢٠٦؛ اشارة‌ السبق، ص ١٢٨؛ غنية النزوع، ص ١٦٣.
(٩١) به روزه‌اى كه در پى ناتوانى حاجى از قربانى كردن در حج تمتّع براو واجب مى‌شود، روزه بدل قربانى گويند. برحاجى فاقد قربانى و بهاى آن، واجب است به جاى قربانى، ده روز روزه بگيرد ؛ سه روز پياپى در سفر حج و هفت روز ديگر پس از بازگشت به وطن. ر.ك: جواهرالكلام، ج١٧، ص٧٠ و ج١٩، ص١٨٨.
(٩٢)ر.ك: جواهرالكلام، ج١٩، ص١٨٧-١٨٨: مستندالشيعه، ج١٢، ص٣٥٧؛ الكافي فيالفقه، ص١٨٨؛ المهذب، ج١، ص٢٠١؛ غنية النزوع، ص١٤٥؛ اشارة‌السبق، ص١١٩.