مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٢٧٣ - جواب
جواب:
به وزن تبريزى هشت عبّاسى؛ يكصد و بيست و هشت من مىشود الّا مقابل بيست مثقال صرّاف، و بعضى يكصد و نود و دو من الّا سى مثقال مىدانند [١]، و به حسب مساحت آن است كه: حاصل ضرب طول و عرض و عمق آن در همديگر، بيست و هفت وجب باشد- على الأقرب- يا چهل و دو وجب و هفت ثمن وجب شود على الأشهر الأحوط [٢] و مراد به وجب: وجب مستوى الخلقه است و آن را تحديد كردهاند به عرض دوازده انگشت كه عرض هر انگشتى عرض شش جو باشد كه پشت بعضى از آنها را بر شكم ديگرى گذاشته باشند، و عرض هر جو مقابل عرض هفت مو از يال «يابو» باشد.
سؤال رند [٢٥٤]:
آب ايستاده كمتر از كرّ به مجرّد ملاقات به نجاست نجس مىشود يا نه؟
جواب:
نجس مىشود اجماعا و خلاف اين از ابن ابى عقيل (رحمه اللّه) شاذّ است [٣]، چنانكه در رسالۀ «فذلك» [٤] و «قطع المقال في نصرة القول بالانفعال» [٥] مبسوطا تحقيق نمودهام.
سؤال رنه [٢٥٥]:
آب چاه به مجرّد ملاقات نجاست نجس مىشود يا نه؟
جواب:
هرگاه به قدر كرّ يا زياده باشد، بلكه مطلقا؛ اقوى [٦] آن است كه:
نجس نمىشود و احوط آن است كه: آن را استعمال نكنند مگر بعد از كشيدن
[١] در مظانّش نيافتيم.
[٢] شرح لمعه: ١/ ٣٣ و ٣٤.
[٣] مختلف الشيعة: ١/ ١٧٦.
[٤] فذلك: ٦٢.
[٥] قطع المقال: ٤١- ٤٨.
[٦] د، ه: اقرب.