مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ١٣٢ - جواب
آنها خشك نشده باشد و الّا وضوء باطل است، و اگر جزم داند كه طهارت به عمل آورده و شك كند كه بعد از آن حدثى از او صادر شده يا نه طهارتش باقى است و اگر جزم داند كه حدث كرده و شك كند كه بعد از آن طهارت به عمل آورده يا نه، يا جزم داند كه هر دو را به عمل آورده و شك كند كه كدامين از آنها آخر بوده در هر دو صورت طهارت به عمل آورد.
و اما شك در افعال نماز: پس اگر وقتى شك كند كه از محل فعل مشكوك فيه گذشته و داخل فعل ديگر گشته؛ آن شك اعتبار ندارد و چنان [١] داند كه آن فعل را كرده است، و اگر محلّ آن فعل باقى باشد آن را به عمل آورد و نمازش صحيح است، پس شك در نيّت بعد از آن كه داخل تكبيرة الاحرام شده باشد اعتبار ندارد، و همچنين شك در تكبيرة الاحرام بعد از شروع در حمد، و شك در حمد بعد از شروع در سوره و شك در آيه بعد از شروع در آيۀ ديگر، و شك در كلمه، يا حرفى بعد از شروع در مابعدش، و شك در قراءت بعد از شروع در قنوت، يا در خم شدن از براى ركوع اعتبار ندارد، هرچند كه در صورت اخيره احتياط در اتمام و اعاده است، و در صورت شك در قراءت يا اجزاى آن مطلقا قبل از ركوع يا قنوت بهتر آن است كه برگردد و مشكوك فيه را با مابعدش به عمل آورد، و همچنين شك در ركوع بعد از سر گذاشتن به سجود يا سراشيب شدن هرچند كه در صورت دويم نيز احتياط در اتمام با اعاده است، و اگر در وقتى كه ايستاده است شك كند در ركوع؛ ركوع كند، و همچنين هرگاه در حالى كه نشسته شك كند كه سجده كرده يا نه؛ دو سجده كند.
و اگر شك كند كه يك سجده كرده يا دو سجده؛ يك سجدۀ ديگر كند و اگر بعد از سر به سجود [٢] دويم گذاشتن يا در اثناى رفتن به سجود؛ قبل از سر
[١] در نسخۀ الف، ب، ه(چنان داند كه آن فعل را كرده است) نيامده است.
[٢] الف: سجده.