ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٩٤ - آيا امير المؤمنين ( ع ) رأى خود را تابع هواى آن سبك مغزها نمود

ترجمهء خطبهء سى و هفتم
ترجمهء خطبهء سى و هفتم سخنى است از آن حضرت كه شبيه به خطبه است .

سخنى است از آن حضرت كه شبيه به خطبه است .
در اين سخن فضائل خود را پس از حادثهء نهروان بيان مى دارد من قيام به وظيفه نمودم در آن هنگام كه ديگران ناتوان شدند و شكست خوردندو از افق بالاترى نگريستم ، در آن هنگام كه ديگران سر در لاك خود فرو برده بودندو سخن با صراحت گفتم در آن هنگام كه تردد و اضطراب آنانرا در خود فرو برده بودو راهم را با نور الهى پيش گرفتم در آن هنگام كه آنان راكد گشته و متوقف بودنددر آن موقع صداى من از صداى همهء آنان پايينتر بودو در سبقت [ در خير و صلاح جامعه ] بالاتر از آنان بودممن با عنان كمالات بپرواز در آمدمو وسيلهء سبقت در اختيار من بودهمانند آن كوه بودم كه بادهاى تندوز از متزلزل ساختن آن ناتوانو طوفانها از بر كندن آن عاجز استهيچ كسى توانائى عيبجوئى در من نداشت ، و هيچ گوينده اى نمى توانست طعنى بر من وارد آوردانسان ضعيف و خوار در نزد من عزيز است تا حق او را براى او بگيرمو انسان قوى در نزد من ضعيف است تا حق ديگران را از او بگيرمما به قضاى خداوندى رضايت داده و امر او را تسليم به او نموده ايمآيا گمان ميكنى من به رسول خدا ( ص ) دروغ مى گويم سوگند بخدا ، من اولين كسى هستم كه او را تصديق كرده امپس اولين كسى نخواهم بود كه به او دروغى ببندمسپس من در وضع خود نگريستماطاعتم از تكليف الهى [ كه بوسيلهء پيامبر براى من ابلاغ شده بود ] بر بيعت با ديگران و يا جنگ با آنان سبقت گرفته بودو پيمان ديگرى در گردنم بود .