ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٣٨ - آرى ، چنين بود على بن ابي طالب عليه السلام

خداوندى شايستهء ورود به بهشت خواهم نمود اگر چه داراى مشقت سخت و چشيدن تلخىها ميباشد ) .
سرنوشت نهائى را كه يا بهشت الهى و يا دوزخ است ، با بىاعتنائى منگريد ، چون مقصد خيلى بزرگ است ، از زحمت و مشقت نهراسيد ، زيرا « رنج راحت شد چو شد مطلب بزرگ » .
٧٦ - فقلت يا رسول اللَّه ما هذه الفتنة الَّتى اخبرك اللَّه بها فقال : يا علىّ ، انّ امّتى سيفتنون من بعدى . فقلت يا رسول اللَّه ، او ليس قلت لى يوم احد حيث استشهد من استشهد من المسلمين و حيزت عنّى الشّهادة فشقّ ذلك علىّ ، فقلت لى ابشر فإنّ الشّهادة من ورائك فقال لى : انّ ذلك لكذلك ، فكيف صبرك اذا فقلت يا رسول اللَّه ليس هذا من مواطن الصّبر و لكن من مواطن البشرى و الشّكر ( من به پيامبر اكرم گفتم : يا رسول اللَّه چيست اين فتنه اى كه خداوند آنرا بتو اطلاع داده است فرمود : اى على ، امت من پس از من دچار فتنه ميشوند ، عرض كردم يا رسول اللَّه ، آيا در روز احد موقعى كه عده اى بشهادت رسيدند ، و من از شهادت محروم گشتم و اين محروميت بر من سخت گران آمد ، بمن نفرمودى كه بشارت باد بر تو ، زيرا شهادت در انتظار تست فرمود : بلى ، چنين است ، در آن موقع چگونه تحمل خواهى كرد عرض كردم : اى پيامبر خدا ، اين موقعيت از موارد صبر و تحمل نيست ، بلكه مورد بشارت و سپاسگزاريست ) .
يا رسول اللَّه ، تو بما تعليم فرموده اى كه شهادت در راه خدا سعادتى است جاودانى ، چرا شهادت را سپاسگزار نباشم با اين كه عاليترين آزادى و اختيار جان آدمى در شهادت شكوفا مى گردد ، زيرا تقديم كردن امانت كه جان آدمى