ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٦٢ - ترجمهء خطبهء بيست و هفتم

بنا بر تعريف مختصر كه براى جهاد آورديم ، از اندك حركت هدفدار و بدون توقع عوض مادى گرفته ، تا كشته شدن در راه هدف الهى جهاد ناميده مى شود . انديشه براى رسيدن بيك نتيجهء مفيد به حال خود و اجتماع ، با تكيه باين كه خدا است كه دستور به چنين انديشه داده است ، جهاد ميباشد . بيل زدن و بارور كردن زمين با هدف و انگيزهء مزبور جهاد است . گذشت از مال و مقام و بكار بردن شخصيت و گفتار و بطور كلى هر حركتى با اعتقاد به مفيد يا ضرورى بودن آن ، و يا به انگيزگى دفع ضرر از خود و يا انسانهاى ديگر كه مورد خواست خداوندى است ، جهاد ناميده مى شود . بهمين جهت است كه در روايتى معتبر ، تكاپوگر در راه تأمين معاش خاندان خود مجاهد ناميده شده است : الكاد لعياله كالمجاهد فى سبيل اللَّه ( تلاشگر در راه تحصيل زندگى عائله اش ، مانند مجاهد در راه خدا است ) آيات قرآنى پديدهء جهاد را با همهء انواعش و قتال فى سبيل اللَّه را بطور فراوان مورد تعظيم قرار داده و مردم را تشويق و تحريك شديد به آن نموده است . ما يك آيه را در بارهء جهاد بعنوان نمونه مطرح مى كنيم .
( ١ - إِنَّ الله اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الله فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْه حَقًّا فِي التَّوْراةِ وَالإِنْجِيلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفى بِعَهْدِه مِنَ الله فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بايَعْتُمْ بِه وَذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ . التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ الْحامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ الآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّاهُونَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَالْحافِظُونَ لِحُدُودِ الله وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ ) [١] ( خداوند نفوس و اموال مردم با ايمان را در مقابل بهشتى كه نصيب آنان )

[١] التوبه آيه ١١١ و ١١٢