مالى كه بدون تحمل رنج و مشقت در اختيار فرد يا افرادى قرار مى گيرد ، بر دو نوعست : نوع يكم - شخصى كه مالى از خود به ارث مى گذارد و مى رود ، هيچ نيتى و قصدى در اندوختن آن مال جز تملك خود آن مال نداشته است ، مسلم است كه مال مزبور پس از گسيخته شدن ارتباط آن با صاحبش چيزى جامد است كه بالاخره مانند ديگر اشياء مستهلك مى گردد و از بين مى رود و مسئوليت آن بر عهدهء كسى است كه آنرا اندوخته و از خود بعنوان ما ترك گذاشته ، و مسئوليتى ديگر بر عهدهء بازماندگان آن شخص است كه از آن مال چه مى خواهند و در چه راهى آنرا مصرف خواهند كردم نوع دوم - شخصى كه مال را اندوخته است ، از راه كاملا مشروع و محاسبه شده و بوسيلهء دسترنج و تحمل مشقت بوده با اين نيت كه ضرورت زندگى خود را بوسيلهء آن مال تأمين و در صورت اضافى بودن بر ضرورتهاى زندگيش ، آن ما زاد را در تأمين زندگى ديگر افراد و جامعه بكار بيندازد . همچنين با فعاليتهاى عضوى و عضلانى مالى را به وجود آورده است كه مى تواند محصول مفيد براى جامعه داشته باشد ، مسلم است كه چنين نيت و قصد انسانى ، با اين كه تغييرى در نمود عينى مال وارد نمى آورد ، با عنوان باقيات صالحات موجب افزايش عظمت و اعتلاى شخصيت صاحب مال ميباشد . اما زبان راستين كه تجسمى عينى از اصول عاليهء انسانى است ، بهر حال صفا و نورانيتى در جو جامعه به وجود مى آورد كه در پيش برد ارزشهاى تكاملى انسانى كمك شايان مى نمايد .
مادر دوران خود راستگويانى را ديديم كه با اين كه از نعمت دانش و معرفت حرفه اى برخوردار نبودند ، وجودشان بعنوان يك مربى اشعهء تربيت سازنده را در وابستگان و خويشاوندان و حتى بيگانگانى كه ارتباطى با آنان داشتند ، منتشر مى كردند . دودمان ما از چراغ فروزان پدرى بنام حاج كريم جعفرى [١] كه كارگر نانوا بود و عمرى در تلاش و مشقت زندگى كرد ، چنان روشن گشته بود كه با

[١] - اين مرد وارسته در حدود سال ١٢٧٠ در تبريز متولد در پنجم ارديبهشت سال ١٣٥٨ در مشهد مقدس چشم از دنيا بربسته و در جوار على بن موسى الرضا ( ع ) در صحن خواجه ربيع دفن شده است .