ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٧٥ - آيا دين اسلام با شمشير پيش رفته است

خوردگان تحميل نمايند ، مگر اين كه نخست بر شخصيتهاى آنان شكست وارد بسازند و اين حقيقت را هم مى دانيم كه چنانكه شخصيتهاى ناتوان بوسيلهء شمشير از پاى در مى آيند ، همچنان با فريبكاريهاى شهوانى و حيله گريهاى ماكياولى و ايجاد سستى در اراده‌ها و مات كردن رنگ عقايد نيز شخصيتها را مى توان با شكست مواجه ساخت ، چنانكه در اسپانيا اتفاق افتاد . هيچ محققى آگاه با نظر به منابع اصلى اسلام و انديشه و رفتار پيامبر اسلام ، نمى تواند كمترين دليل و شاهدى براى اثبات شخصيت شكنى و ببازى گرفتن ارزشهاى اصيل انسانى بوسيلهء پيامبر ، بياورد .
٥ - در كتاب آسمانى اسلام كه قرآن ناميده مى شود ، اين آيه وجود دارد : ( مِنْ أَجْلِ ذلِكَ كَتَبْنا عَلى بَنِي إِسْرائِيلَ أَنَّه مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي الأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً ) [١] ( قطعا چنين است كه هر كس انسانى را بدون عنوان قصاص و بدون فساد در زمين بكشد ، مانند آن است كه همهء مردم را كشته است و هر كس انسانى را احياء نمايد ، مانند آن است كه همهء مردم را احياء كرده است ) آيا مى توان ملل و اقوام آن دوران را متهم به حماقت بىنهايت نموده و بگوئيم : با اين كه آنان اين ماده را در قانون اسلام در دست محمد بن عبد اللَّه « ص » مى ديدند و با اين حال سر در برابر شمشير وى فرود مى آوردند آنان به آسانى مى توانستند پيامبر را با همين آيه محكوم بسازند و بگويند : اين آيه فعاليت شمشير را در اعضاى انسانها ممنوع نموده است ، تو چه ميكنى بنا بر اين مسائل پنجگانه ، بايستى تهمتگران متحمل زحمت شده تن به اسلام شناسى واقعى بدهند و ريشه‌هاى اصلى نفوذ و گسترش اسلام را در جوامع بشرى درك كنند .

[١] المائدهء آيه ٣٢